Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Witschoudertangare
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Witschoudertangare | Loriotus luctuosus
White-shouldered Tanager | Tangara hombriblanca
De witschoudertangare is een kleine, beweeglijke tangare van de boomkronen en bosranden van vochtig laaglandbos. Het zwarte mannetje heeft een grote witte schoudervlek. Paren trekken vrijwel altijd mee met gemengde groepen. In het gidsgebied komt hij voor van Honduras tot Panama; daarbuiten in een groot deel van tropisch Zuid-Amerika.
Geluid
Roept met hoge, dunne tsip-tonen. De zang is een snelle, hoge reeks van herhaalde tonen, zoals tsjie-tsjie-tsjie.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm. Kleine tangare met een vrij spitse, donkere snavel. Mannetje glanzend blauwzwart met een grote, witte vlek op de schouder, ook bij een zittende vogel goed zichtbaar. Vrouwtje met een grijze kop, olijfgroene bovendelen en gele onderdelen; de keel is lichter grijs.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de zwarte tangare Tachyphonus rufus is groter, met een vrijwel verborgen witte schoudervlek die vooral in de vlucht zichtbaar is. De taankuiftangare Tachyphonus delatrii heeft een oranjebruine kuif. Het vrouwtje lijkt op de amazonetangare Eucometis penicillata, die veel groter is, een kuif heeft en laag in het bos leeft.
Leefgebied
Boomkronen, middenlaag en randen van vochtig, altijdgroen laagland- en voetheuvelbos, vooral onder 1000 m; ook hoog secundair bos en halfopen terrein met hoge bomen. Zoekt actief tussen de bladeren naar insecten en eet ook vruchten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Caribische kant van Honduras en Nicaragua, in Costa Rica aan de Caribische kant en in het zuiden ook aan de Pacifische kant, en door heel Panama. Daarbuiten van Colombia en Venezuela door Amazonië tot in Bolivia en Brazilië, en op Trinidad.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vaak goed te zien vanaf uitkijktorens boven de boomkronen, zoals bij het Panamakanaal en bij La Selva in Costa Rica; de witte schouders van het mannetje vallen het eerst op in een gemengde groep.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd (LC). Algemeen en wijdverspreid.
Wetenschappelijke naam
Loriotus luctuosus | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als T[achyphonus] luctuosus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Loriotus werd in 1821 ingevoerd door Jarocki. Loriotus komt van het Franse loriot 'wielewaal', de naam voor de wielewalen van de Oude Wereld. luctuosus is Latijn voor 'treurig, in rouw', naar het zwarte verenkleed van het mannetje. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guarayos, Bolivia.