Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Witstaartbuizerd
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Roofvogels, uilen, ijsvogels en spechten Afroaves › Havikachtigen en uilen Hieraves
Witstaartbuizerd | Geranoaetus albicaudatus
White-tailed Hawk | Aguililla cola blanca
De witstaartbuizerd is een grote buizerd van open land, met lange, brede vleugels, een korte witte staart met een zwarte band, grijze bovendelen met roestrode schouders en witte onderdelen. Hij jaagt al biddend of vanaf een paal op knaagdieren, slangen, hagedissen en grote insecten en komt af op gras- en struikbranden. In het gidsgebied is hij een standvogel van savannen en grasland van Mexico tot Panama.
Geluid
Een hoge, lachende reeks, ke-ha ke-ha ke-ha of kie-kie-kie, vooral rond het nest.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto
Herkenning
44–60 cm, met lange, brede vleugels die bij zittende vogels tot voorbij de korte staart reiken. Volwassen vogels hebben een grijze kop en grijze bovendelen met roestrode schouders, een witte keel en witte onderdelen, soms met fijne bandjes op de flanken. De staart is wit met een smalle zwarte band vlak voor de top. In de vlucht zijn de ondervleugeldekveren wit en de slagpennen grijs met een donkere achterrand. Jonge vogels zijn zwartbruin met een witte vlek op de borst en een lichtgrijze, fijn gebandeerde staart; ze krijgen in twee à drie jaar het volwassen kleed. Er is een zeldzame donkere vorm met een donker leigrijs lichaam en een witte staart. Mannetje en vrouwtje zijn gelijk; het vrouwtje is groter.
Verwarringssoorten
De prairiebuizerd Buteo swainsoni heeft een donkere borstband, donkere slagpennen en een gebandeerde grijze staart. De roodstaartbuizerd Buteo jamaicensis heeft een roestrode staart en meestal een gestreepte buikband. De lichte vorm van de kortstaartbuizerd Buteo brachyurus is kleiner, heeft donkere bovendelen zonder roestrood en een grijs gebandeerde staart. Jonge witstaartbuizerds lijken op andere donkere buizerds, maar de witte borstvlek en de lange vleugels vallen op.
Leefgebied
Laaglandsavanne, open grasland met verspreide bomen en struiken, pijnsavanne, veeteeltland en halfwoestijngrasland, van de kust tot in de heuvels. Zit op palen, heggen en losse bomen en bidt vaak hoog boven het gras.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Standvogel in Mexico op de Golfkustvlakte van Tamaulipas en Veracruz en aan de Pacifische kant van Sonora zuidwaarts tot Chiapas, met plaatselijke vogels in het binnenland. In Midden-Amerika vooral op de savannen aan de Pacifische kant van Guatemala, El Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica (Guanacaste) en Panama, en in de pijnsavannen van Belize en de Mosquitia van Honduras en Nicaragua. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Texas en in Zuid-Amerika tot in Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij gras- en struikbranden in de droge tijd komen soms meerdere vogels op de vluchtende insecten en hagedissen af, bijvoorbeeld in de pijnsavanne van Belize en op de savannen van Guanacaste en Pacifisch Panama. Op de kustvlakte van Tamaulipas en Veracruz zit hij vaak op palen langs de weg.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd.
Wetenschappelijke naam
Geranoaetus albicaudatus | (Vieillot, 1816) (GBIF: Buteo albicaudatus)
Vieillot beschreef de soort in 1816 als Buteo albicaudatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Geranoaetus werd in 1844 ingevoerd door Kaup. Geranoaetus is Grieks, van geranos 'kraanvogel' (hier: grijs) en aetos 'arend': 'grijze arend'. albicaudatus is Latijn, van albus 'wit' en caudatus 'gestaart': 'witstaart', naar de witte staart met zwarte eindband. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Zuid-Amerika; later vastgelegd op Rio de Janeiro, Brazilië.