Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Zeemstuitzanger
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Zeemstuitzanger | Myiothlypis fulvicauda
Buff-rumped Warbler | Reinita culiparda
De zeemstuitzanger is een olijfbruine zanger met een lichte, zeemkleurige stuit en staartbasis, die bijna altijd langs beken en rivieren in bos leeft. Hij zwaait voortdurend met de half gespreide staart. In het gidsgebied komt hij voor van Honduras tot Panama.
Geluid
De zang is een luide reeks snelle, heldere noten die aanzwelt en versnelt, tsie tsie tsie tsjie-tsjie-tsjie-tsjew, goed hoorbaar boven het geruis van stromend water. De roep is een scherp tsjip.
Opname: Sofía Vargas Gómez — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm. Bovendelen grijsachtig olijfbruin, met een lichte, zeemkleurige wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. Stuit, bovenstaartdekveren en de basis van de staart helder zeemkleurig, de eindhelft van de staart zwartachtig; dit contrast is vooral in vlucht te zien. Onderdelen vuilwit tot licht zeemkleurig, op de flanken en borst wat donkerder. Zwaait de staart voortdurend van links naar rechts en spreidt hem daarbij half.
Verwarringssoorten
De louisianawaterlijster Parkesia motacilla en de noordse waterlijster Parkesia noveboracensis, wintergasten langs dezelfde beken, hebben gestreepte onderdelen, geen lichte stuit en wippen met het achterlijf op en neer in plaats van de staart opzij te zwaaien.
Leefgebied
Rotsige en stenige beken en rivieren in vochtig bos, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, ook langs paden en open plekken vlak bij water. Zoekt lopend over stenen, op oevers en op de bosbodem naar insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Komt voor van het oosten van Honduras via Nicaragua, Costa Rica en Panama tot in het noordwesten van Zuid-Amerika, aan de Caribische kant en in Costa Rica en Panama ook aan de Pacifische kant. Op de verspreidingskaart is het noordelijke deel van het verspreidingsgebied, in Honduras en Nicaragua, door weinig waarnemingen onvolledig weergegeven.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het makkelijkst te vinden langs beken bij lodges en langs bospaden in het laagland en de heuvels van Costa Rica en Panama; de staart die heen en weer zwaait en de lichte stuit verraden de vogel ook in schaduw.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd (LC). Algemeen in geschikt leefgebied; afhankelijk van bos met schone beken.
Wetenschappelijke naam
Myiothlypis fulvicauda | (Spix, 1825)
Spix beschreef de soort in 1825 als Muscicapa fulvicauda; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myiothlypis werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. Myiothlypis is Grieks, van muia 'vlieg' en thlupis, een niet nader bekend klein vogeltje: 'vliegenzangertje'. fulvicauda is Latijn, van fulvus 'roodgeel, okerbruin' en cauda 'staart', naar de lichte okerkleurige stuit en staartbasis. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit São Paulo de Olivença, Solimões, Brazilië.