Drosera gibsonii

Herkenning

Een meerjarige dwergzonnedauw met vezelige wortels en een halfrechte rozet van hooguit 1,25 cm doorsnede, op een stammetje tot 4 cm dat bedekt is met de verdorde resten van eerdere seizoenen. De rozet telt 6 tot 12 bladeren met een smal-elliptische bladschijf van 3 bij 1,5 mm op een steel van 5 mm. De steunblaadjes zijn 6,5 mm lang en drielobbig, met een middenlob die in vier slippen is verdeeld. De bloemstengel wordt hooguit 3 cm en draagt 7 tot 12 roze tot lila bloemen; de kroonbladen meten 8 bij 5 mm. De stijlen zijn lila, 3,5 mm lang, met doorschijnend witte, knotsvormige stempels; het stuifmeel is geel. De broedknopjes meten 1,5 bij 1,2 bij 0,75 mm.

Gelijkende soorten

De naaste verwant is Drosera silvicola (door sommigen als ondersoort van D. barbigera behandeld). D. gibsonii onderscheidt zich daarvan door de kortere bloemstengel (tot 3 cm tegen 8 cm of meer), minder bloemen (7 tot 12 tegen tot 20), lila in plaats van rode stijlen en geel in plaats van wit stuifmeel. Andere dwergzonnedauwen in de Stirling Range zijn te onderscheiden aan bloemkleur, steunblaadjes en het stammetje.

De val en hoe hij werkt

Een actieve lijmval. De piepkleine, smal-elliptische bladschijfjes van 3 mm dragen gesteelde klieren met kleefdruppels, waarin springstaarten, mijten en minuscule vliegjes vastraken. De tentakels buigen zich naar de prooi en scheiden verteringsenzymen af. Op arm lateritisch grind is deze bijvangst van betekenis voor de stikstof- en fosforhuishouding van de plant.

Standplaats en ecologie

Lateritisch grind tussen Allocasuarina-struiken in open heide op berghellingen, op ongeveer 400 m hoogte (Mann 2007; FloraBase) (D3, B5). De hogere ligging geeft een koeler en vochtiger klimaat dan de omliggende vlakte, wat de late bloei in november en december verklaart.

Verspreiding en hoogte

Endemisch in het zuidwesten van West-Australië, voor zover bekend beperkt tot één gebied in het Stirling Range National Park (Esperance Plains, deelgebied Fitzgerald). De precieze vindplaats werd in de oorspronkelijke beschrijving bewust achterwege gelaten, en deze gids volgt dat voorbeeld.

• Waargenomen (hokken van een graad)

Vormen en variatie

Er zijn geen ondersoorten of variëteiten beschreven. Zoals alle dwergzonnedauwen vermeerdert de soort zich ook met broedknopjes (gemmae), die in de oorspronkelijke beschrijving zijn opgemeten. Op één plek beperkt is de genetische variatie waarschijnlijk klein.

Waar en wanneer te zien

Het Stirling Range National Park is in het voorjaar een van de rijkste plantengebieden van Australië. Blijf daar strikt op de paden: het parkbeheer hanteert maatregelen tegen de verspreiding van de wortelrot Phytophthora cinnamomi, die grote delen van de heide aantast, en een soort met één groeiplaats kan geen betreding verdragen. Late bloeiers als deze zie je in november en december.

Staat van instandhouding

De IUCN-code in deze gids is kwetsbaar (VU); in West-Australië staat de soort als Priority Two. Niet in CITES. Een enkele bekende groeiplaats maakt de soort gevoelig voor elke verstoring: te frequente branden, Phytophthora-wortelrot die de begeleidende struiken aantast, en betreding.

Wetenschappelijke naam

Drosera gibsonii | Mann, 2007

Beschreven door P. Mann in 2007, in "Drosera gibsonii (Droseraceae), a new Pygmy Drosera from south-west Western Australia", Nuytsia, deel 16, nr. 2, p. 321-323. Stirling Range National Park, West-Australië — de enige bekende populatie/vindplaats van deze soort. Vernoemd naar een persoon met de achternaam Gibson, maar wie precies geëerd wordt kon niet worden achterhaald.

World Checklist of Vascular Plants (WCVP), via Plants of the World Online (POWO), Royal Botanic Gardens, Kew.