Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Alaskastrandloper
Alaskastrandloper | Calidris mauri
Western Sandpiper | Correlimos de Alaska | Maçarico-ocidental
De Alaskastrandloper broedt op de kustvlakten van West- en Noord-Alaska en het uiterste oosten van Siberië en overwintert langs de kusten van Amerika, vooral aan de Pacifische kant. Aan de kusten van het gidsgebied is hij een van de talrijkste strandlopers en vormt hij samen met grijze strandlopers groepen van honderden tot duizenden vogels.
Geluid
Een hoog, schraal tsjiet of kriet, hoger en dunner dan de roep van de grijze strandloper.
Opname: Patrik Åberg — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–17 cm, een kleine strandloper met een vrij lange, zwarte snavel die naar de punt dunner wordt en licht naar beneden buigt, en zwarte poten met kleine zwemvliezen tussen de voorste tenen. In winterkleed effen lichtgrijs van boven met donkere schachtstreepjes en wit van onderen, met fijn gestreepte borstzijden. In broedkleed roodbruin op kruin, oorstreek en schouders, met pijlvormige zwarte vlekjes op borst en flanken. Jonge vogels hebben grijze bovendelen met roodbruin gerande bovenste schouderveren. In de vlucht een smalle witte vleugelstreep en een stuit met een donkere middenstreep. De seksen zijn gelijk; vrouwtjes hebben een duidelijk langere snavel.
Verwarringssoorten
De grijze strandloper Calidris pusilla heeft een kortere, rechte snavel met stompe punt, is in winterkleed iets bruiner grijs en heeft als jonge vogel geen roodbruine schouderveren. De kleinste strandloper Calidris minutilla is kleiner en bruiner, met geelgroene poten. De bonte strandloper Calidris alpina, een zeer zeldzame dwaalgast, is groter, met een langere snavel en een bruingrijze borst. De drieteenstrandloper Calidris alba is groter en witter, met een kortere, rechte snavel, en foerageert vooral in de branding.
Leefgebied
Getijdenvlakten, estuaria, mangrovegeulen, lagunes, zoutpannen, garnalenkwekerijen en stranden. Foerageert in groepen en port vaak diep in nat slik, ook wadend in ondiep water, naar kleine kreeftjes, wormen, weekdieren en insectenlarven. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia een talrijke wintergast aan de Pacifische kust, schaarser aan de Caribische kust. In Ecuador een talrijke wintergast langs de hele kust. In Peru een algemene wintergast langs de kust, het talrijkst in het noorden, zeldzaam in het binnenland. In Bolivia hooguit een zeer zeldzame doortrekker. Op de Galápagos een regelmatige wintergast. Broedt in West- en Noord-Alaska en Oost-Siberië en overwintert van het zuiden van de Verenigde Staten tot Peru en aan de Atlantische kant tot in het noorden van Zuid-Amerika.
- Jaarrond
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Van september tot april op slikvlakten, zoutpannen en garnalenkwekerijen rond de Golf van Guayaquil en aan de noordkust van Peru, vaak in grote groepen; let op de lange, aan de punt gebogen snavel en bij jonge vogels op de roodbruine schouderveren.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De wereldstand is groot, maar de soort is afhankelijk van enkele grote pleisterplaatsen langs de Pacifische kust, waardoor het verlies van getijdengebieden daar zwaar weegt.
Wetenschappelijke naam
Calidris mauri | (Cabanis, 1857)
Cabanis beschreef de soort in 1857 als Ereunetes Mauri; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Calidris werd in 1804 ingevoerd door Merrem. De geslachtsnaam komt van Grieks kalidris of skalidris, een woord van Aristoteles voor een niet nader bekende grijze vogel van de waterkant. De soortnaam eert Ernesto Mauri (1791–1836), Italiaans botanicus. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cuba.