Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Amazoneparkiet
Amazoneparkiet | Nannopsittaca dachilleae
Manu Parrotlet | Cotorrita amazónica | Periquito-da-amazônia
De amazoneparkiet is een kleine, kortstaartige, groene papegaai van het laagland van het zuidwesten van het Amazonegebied. De soort werd pas in 1991 beschreven, uit het gebied van Manu in het zuidoosten van Peru, en is de enige in het geslacht Nannopsittaca binnen het gidsgebied. Groepen vliegen snel en hoog over het bos en zijn vooral te vinden langs rivieren met bamboe en jong oeverbos.
Geluid
Hoge, ijle, piepende roepjes, zoals zie, vooral in de vlucht en in snelle reeksen; zachter en dunner dan de roep van de Brotogeris-parkieten.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm, met een korte, vrij rechte staart en een kleine, roze-hoornkleurige snavel. Het kleed is groen, van onder geelgroen. Voorhoofd en voorkruin zijn lichtblauw. De slagpennen zijn donkergroen, zonder blauw of geel. De poten zijn roze-grijs. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels hebben minder blauw op de kop.
Verwarringssoorten
Sclaters muspapegaai Forpus modestus heeft een donkere bovensnavel, en het mannetje heeft een blauwe stuit en blauw in de vleugel. De kobaltvleugelparkiet Brotogeris cyanoptera is groter, met een langere, spitse staart, blauwe slagpennen en een oranje kinvlek. De tuiparkiet Brotogeris sanctithomae is groter, met een geel voorhoofd en een langere staart. De roodschouderpapegaai Touit huetii heeft rood onder de vleugel en een donker voorhoofd.
Leefgebied
Bos langs rivieren, met bamboe (Guadua), jong oeverbos met Cecropia, rietachtige vegetatie op riviereilanden en de randen van terra firme-bos, in het laagland en de lage voetheuvels. Eet zaden, onder meer van bamboe, en vruchten. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in het Amazonelaagland van het zuidoosten, vooral in Madre de Dios en aangrenzend Cusco en Puno, plaatselijk noordelijker. In Bolivia in het noordwestelijke laagland. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Brazilië (Acre).
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs de rivieren in het gebied van Manu en Tambopata, waar groepen boven het bos en langs de rivieroevers voorbijvliegen. Let op de hoge, ijle roepjes; zittende vogels zijn in het groene bladerdak onopvallend.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een vrij klein verspreidingsgebied, maar een groot deel daarvan bestaat uit ongestoord bos; plaatselijk verdwijnt oeverbos door ontginning en goudwinning.
Wetenschappelijke naam
Nannopsittaca dachilleae | O'Neill, Munn & Franke, 1991
O'Neill, Munn & Franke beschreef de soort in 1991 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Nannopsittaca werd in 1912 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam komt van Grieks nannos, 'dwerg', en psittakē, 'papegaai'. De soortnaam eert Barbara D'Achille (overleden 1989), Peruaanse journaliste en natuurbeschermer die in 1989 door het Lichtend Pad werd vermoord. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Madre de Dios, Peru.