Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Andesparkiet
Andesparkiet | Bolborhynchus orbygnesius
Andean Parakeet | Catita andina | Periquito-andino
De andesparkiet is een kleine, gedrongen, egaal groene parkiet met een korte, spitse staart, van het hoger gelegen bergstruweel en de bosranden van de Andes van Peru en Bolivia. Groepen foerageren vaak onopvallend in struiken of op de grond en vliegen snel en laag over de hellingen. In de koude tijd van het jaar daalt hij plaatselijk af naar lagere dalen.
Geluid
Een zacht, rollend getjilp en korte, hoge kwetterroepjes, vooral in de vlucht; zittende groepen maken zachte, babbelende geluiden.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een korte, spitse staart en een kleine, lichte, hoornkleurige snavel. Het kleed is egaal groen, van onder iets lichter en geler, met blauwig groene slagpennen. Er is geen streping en geen kleur op kop of vleugel. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer groen.
Verwarringssoorten
De catharinaparkiet Bolborhynchus lineola is zwart gestreept, met zwarte schouders, en leeft in nevelwoud met bamboe. De citroenparkiet Psilopsiagon aurifrons is slanker en lichter groen, met een langere, spitsere staart; het mannetje heeft een geel gezicht. De aymaraparkiet Psilopsiagon aymara heeft een grijsbruine kap en een lange staart.
Leefgebied
Halfvochtig bergstruweel, Polylepis- en elzenbosjes, de randen van het hoger gelegen nevelwoud, droge dalen met struiken en akkers, meestal tussen 2000 en 4000 m. Eet zaden, knoppen en vruchten van struiken, kruiden en grassen, vaak op of vlak bij de grond. Broedt in holten in rotsen of bomen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in de Andes van het noorden tot het zuiden, vooral langs de oostflank en in de hogere inter-Andesdalen. In Bolivia in de Andes van La Paz en Cochabamba, zuidwaarts tot in Chuquisaca. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied komt de soort niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de hogere dalen en op de struikrijke hellingen rond Cusco, zoals in het dal van de Urubamba, en in Polylepis-bosjes, waar groepen tussen struiken en op de grond foerageren. Let op laag overvliegende, tjilpende groepjes.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt een afwisselend landschap van struweel en akkers, maar het kappen van Polylepis- en struikbos vermindert plaatselijk het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Bolborhynchus orbygnesius | (de Souancé, 1856)
De Souancé beschreef de soort in 1856 als Myiopsitta Orbygnesia; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Bolborhynchus werd in 1857 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks bolbos, 'bol, knol', en rhunkhos, 'snavel', naar de dikke, opgezwollen snavel. De soortnaam eert Alcide d'Orbigny (1802-1857), Franse natuuronderzoeker die van 1826 tot 1834 door Zuid-Amerika reisde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yungas, Bolivia.