Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Tolimaparkiet
Tolimaparkiet | Bolborhynchus ferrugineifrons
Rufous-fronted Parakeet | Periquito de Los Nevados | Periquito-de-testa-ruiva
De tolimaparkiet is een gedrongen, groene parkiet met een korte staart, die alleen voorkomt in de páramo en aan de boomgrens van de Centrale Cordillera van Colombia, rond de vulkanen van het massief van Los Nevados. Hij leeft hoger dan bijna alle andere papegaaien van de Andes en zoekt veel van zijn voedsel op de grond tussen grassen en frailejones. De soort heeft een klein verspreidingsgebied en een kleine stand.
Geluid
Een zacht, kwetterend gebabbel en korte, hoge trillers, vooral in de vlucht; groepen zijn op de grond vaak stil.
Opname: Jaime Suárez — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18 cm, met een korte, spitse staart en een lichte, hoornkleurige snavel. Het kleed is egaal donkergroen, van onder iets lichter en geler. Een smalle, roodbruine rand loopt over het voorhoofd en rond de snavelbasis. De slagpennen zijn blauwig groen. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels hebben minder of geen roodbruin aan het voorhoofd.
Verwarringssoorten
De catharinaparkiet Bolborhynchus lineola is zwart gestreept, zonder roodbruin voorhoofd, en leeft lager in het nevelwoud. De goudpluimparkiet Leptosittaca branickii is veel groter, met een lange staart, een oranje streep voor het oog en gele pluimen achter het oog. De bruinborstparkiet Pyrrhura calliptera is groter, met een lange, roodbruine staart en een bruine borst, en leeft in de Oostelijke Cordillera.
Leefgebied
Páramo met grassen en frailejones (Espeletia), struikpáramo en de dwergbosjes aan de bovenste boomgrens, ruwweg tussen 3000 en 4000 m, soms hoger. Zoekt in groepjes zaden van grassen, kruiden en struiken, vooral op de grond. Broedt in holten; over de broedbiologie is pas recent iets bekend geworden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Colombia, in de Centrale Cordillera van de Andes, vooral in het massief van Los Nevados op de grens van Caldas, Risaralda, Quindío en Tolima, met verspreide waarnemingen zuidelijker tot in Cauca. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Endemisch voor het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het nationale park Los Nevados, in de páramo en aan de boomgrens op de flanken van de vulkanen, waar groepjes in de ochtend tussen frailejones en grassen foerageren. Op de grond vallen de groene vogels weinig op; let op opvliegende, kwetterende groepjes.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De soort heeft een klein verspreidingsgebied en een kleine stand; de páramo wordt bedreigd door omzetting naar weiland en aardappelakkers, door branden en door het verdwijnen van bos aan de boomgrens.
Wetenschappelijke naam
Bolborhynchus ferrugineifrons | (Lawrence, 1880)
Lawrence beschreef de soort in 1880 als Brotogerys ferrugineifrons; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Bolborhynchus werd in 1857 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks bolbos, 'bol, knol', en rhunkhos, 'snavel', naar de dikke, opgezwollen snavel. De soortnaam komt van Latijn ferrugineus, 'roestkleurig', en frons, 'voorhoofd', naar het roodbruine voorhoofd. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.