Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Catharinaparkiet
Catharinaparkiet | Bolborhynchus lineola
Barred Parakeet | Perico barrado | Periquito-barrado
De catharinaparkiet is een kleine, gedrongen, groene parkiet met een korte, spitse staart en fijne zwarte streping, van het nevelwoud van Mexico tot Bolivia. De soort zwerft over grote afstanden en verschijnt plaatselijk in groten getale waar bergbamboe zaad zet, om daarna weer jaren weg te blijven. Groepen vliegen vaak hoog en snel, ook in de schemering.
Geluid
Een zacht, welluidend, rollend getjilp, zoals tsjrriet, door groepen in de vlucht voortdurend herhaald; zittende vogels zijn vaak stil.
Opname: José — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een korte, spitse, wigvormige staart en een kleine, lichte, hoornkleurige snavel. Het kleed is groen, met zwarte randen aan de veren van de bovendelen en de flanken, wat een fijn gestreept patroon geeft. De kleine dekveren aan de voorrand van de vleugel zijn zwart. De onderdelen zijn iets geler groen en minder gestreept. De seksen zijn gelijk; het vrouwtje is soms minder sterk gestreept. Jonge vogels zijn vager gestreept.
Verwarringssoorten
De andesparkiet Bolborhynchus orbygnesius is egaal groen, zonder streping, en leeft in Peru en Bolivia meestal hoger, in struweel. De tolimaparkiet Bolborhynchus ferrugineifrons is egaal groen met een roodbruine rand aan het voorhoofd en leeft alleen in de páramo van de Centrale Cordillera in Colombia. Parkieten van het geslacht Pyrrhura zijn groter, met een lange, roodbruine staart.
Leefgebied
Nevelwoud en hoger bergregenwoud, vooral met bergbamboe (Chusquea), en de randen en open plekken daarvan, plaatselijk ook halfopen land, meestal tussen 1600 en 3400 m, soms lager. Eet vooral zaden van bamboe en verder zaden, knoppen en vruchten. Broedt in holten in bomen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia zeer plaatselijk in de drie cordilleras van de Andes en in de bergen van het noorden. In Ecuador vooral op de oostflank, zeldzamer op de westflank. In Peru langs de oostflank van de Andes. In Bolivia in de Yungas van La Paz en Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela en van het zuiden van Mexico tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Grote groepen verschijnen onregelmatig waar bergbamboe zaad zet; let in het nevelwoud vooral op hoog overvliegende, tjilpende groepen in de vroege ochtend en tegen de avond. Op dezelfde plek kan de soort daarna lange tijd ontbreken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Door het zwervende gedrag zijn schattingen van de stand onzeker; plaatselijk verdwijnt nevelwoud door ontginning.
Wetenschappelijke naam
Bolborhynchus lineola | (Cassin, 1853)
Cassin beschreef de soort in 1853 als Psittacula lineola; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Bolborhynchus werd in 1857 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks bolbos, 'bol, knol', en rhunkhos, 'snavel', naar de dikke, opgezwollen snavel. De soortnaam is Latijn lineola, 'streepje', naar de fijne zwarte dwarsstreping van het verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Puente Nacional, Veracruz, Mexico.