Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Amerikaanse regenwulp
Amerikaanse regenwulp | Numenius hudsonicus
Hudsonian Whimbrel | Zarapito trinador americano | Maçarico-galego
De Amerikaanse regenwulp is de wulp die in het gidsgebied het meest voorkomt. Hij broedt op de toendra van Alaska en Canada en overwintert langs de kusten van Amerika, onder meer langs de hele Pacifische kust van Colombia tot Peru en op de Galápagos. Hij wordt tegenwoordig vaak als aparte soort gescheiden van de regenwulp van Europa en Azië.
Geluid
Een snelle reeks heldere fluittonen op dezelfde toonhoogte, pi-pi-pi-pi-pi-pi-pi, vaak in de vlucht en bij verstoring.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
40–46 cm, een middelgrote, grijsbruine wulp met een lange, naar beneden gebogen snavel, die bij het vrouwtje langer is dan bij het mannetje. De kop heeft een donkere kruin met een lichte middenstreep, een lichte wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. Bovendelen grijsbruin met lichte vlekjes en randen; hals en borst lichtbruin en fijn gestreept, de buik vuilwit. In de vlucht egaal bruin van boven, zonder witte stuit, en met bruine, gebandeerde ondervleugels. Poten blauwgrijs. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben een kortere snavel en meer gevlekte bovendelen.
Verwarringssoorten
De regenwulp Numenius phaeopus uit Europa en Azië, die hooguit als zeer zeldzame dwaalgast verschijnt, heeft een witte onderrug en stuit en witachtige ondervleugels. De Amerikaanse wulp Numenius americanus is groter en warmer kaneelbruin, met een veel langere snavel, kaneelkleurige ondervleugels en geen duidelijke kopstrepen. De marmergrutto Limosa fedoa is ook kaneelbruin, maar heeft een licht opgewipte, tweekleurige snavel.
Leefgebied
Wadplaten, estuaria, zand- en rotsstranden, mangroven, kwelders en de randen van zoutpannen en garnalenkwekerijen, vrijwel alleen op zeeniveau; op de Galápagos ook lavakusten. Vangt met de gebogen snavel krabben, wormen en andere ongewervelden, vaak uit holen in het slik of tussen rotsen. Rust bij hoogwater in groepen, ook in mangroven. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia langs de hele Pacifische en Caribische kust. In Ecuador en Peru langs de hele kust, in het zuiden van Peru in kleiner aantal. Op de Galápagos een geregelde wintergast op de kusten van alle grote eilanden. In het binnenland, ook in Bolivia, alleen als zeldzame doortrekker. Broedt in Alaska en Noord-Canada en overwintert langs de kusten van het zuiden van de Verenigde Staten tot het zuiden van Zuid-Amerika.
- Jaarrond
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het hele jaar aan de kust, het talrijkst van september tot april: op wadplaten en in mangroven, bijvoorbeeld in de Golf van Guayaquil, en op de rotskusten van de Galápagos. De snelle, fluitende roep klinkt vaak bij het opvliegen.
Staat van instandhouding
Als aparte soort niet geëvalueerd. De stand neemt in delen van het verspreidingsgebied af; jacht langs de trekroute in het Caribisch gebied en het verlies van wadplaten en mangroven spelen daarbij een rol.
Wetenschappelijke naam
Numenius hudsonicus | Latham, 1790
Latham beschreef de soort in 1790 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Numenius werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt van Grieks noumēnios, een vogel die Hesychius noemt. De naam lijkt af te leiden van neos, 'nieuw', en mēnē, 'maan', naar de sikkelvormige snavel. De soortnaam verwijst naar de Hudsonbaai. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Hudsonbaai, Canada.