Alle soorten › Stormvogelachtigen › Pijlstormvogels › Antarctische prion
Antarctische prion | Pachyptila desolata
Antarctic Prion | Prión Antártico | Faigão-rola
De antarctische prion is een kleine, blauwgrijze stormvogel van de zuidelijke oceanen en de talrijkste van de prionen. Met zijn brede snavel, die langs de randen fijne, kamachtige lamellen heeft, zeeft hij klein plankton uit het water. In het gidsgebied is hij een zeldzame dwaalgast op zee voor de kust van Peru.
Geluid
Op zee stil. In de kolonies 's nachts koerende en kirrende roepen vanuit de holen.
Opname: Émile Brisson-Curadeau — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
25–27 cm, een kleine, gedrongen stormvogel met een vrij grote kop en een brede, blauwgrijze snavel met lamellen langs de randen. De bovendelen zijn blauwgrijs, met een brede zwartachtige M-tekening over vleugels en rug en een brede donkere eindband op de wigvormige staart. De kop heeft een smalle witte wenkbrauwstreep en een donkere streep door het oog; aan de zijkant van de borst ligt een grijze halve kraag. De onderdelen zijn wit. Vliegt laag en snel, zwenkend en kantelend boven de golven. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De dunbekprion Pachyptila belcheri heeft een duidelijk smallere snavel, een lichtere kop met een bredere witte wenkbrauwstreep, een minder scherpe M-tekening en alleen een smalle donkere staartpunt; op zee zijn beide soorten vaak alleen met goede foto's van de snavel te onderscheiden. De kaapse stormvogel Daption capense is groter en zwart-wit geblokt. De grijze stormvogel Fulmarus glacialoides is veel groter, met een roze snavel en zonder M-tekening.
Leefgebied
Open oceaan en koel kustwater, buiten de broedtijd vaak in groepen boven koude, voedselrijke stromingen. Eet vooral krill, roeipootkreeftjes en andere kleine kreeftachtigen, die hij zwemmend van het wateroppervlak zeeft of met de kop onder water oppikt. Broedt in kolonies in holen en rotsspleten op subantarctische eilanden en langs het Antarctisch Schiereiland.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Zeldzame dwaalgast op zee voor de kust van Peru, vooral in de zuidelijke winter; door de gelijkenis met de dunbekprion zijn er weinig zekere waarnemingen. Niet bekend uit Colombia, Ecuador, Bolivia en van de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedend op eilanden rond Antarctica, onder meer Zuid-Georgia, de Zuidelijke Orkneyeilanden, Kerguelen en de Aucklandeilanden; buiten de broedtijd verspreid over de zuidelijke oceanen.
Hoe en wanneer kijken
Kijk op pelagische tochten voor Zuid-Peru in de zuidelijke winter naar elke prion en fotografeer de snavel van boven en van opzij.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De wereldstand telt vele miljoenen vogels. Ingevoerde ratten en katten op broedeilanden zijn plaatselijke bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Pachyptila desolata | (Gmelin, 1789)
Gmelin beschreef de soort in 1789 als Procellaria desolata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachyptila werd in 1811 ingevoerd door Illiger. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'dik', en ptilon, 'veer', naar het dichte verenkleed. De soortnaam is Latijn desolatus, 'verlaten', naar Desolation Island, de oude naam van de Kerguelen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Kerguelen.