Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Azuurkoptangare
Azuurkoptangare | Stilpnia cyanicollis
Blue-necked Tanager | Tangara cabeciazul | Saíra-de-cabeça-azul
De azuurkoptangare is een tangare van de lagere hellingen en voetheuvels van de Andes, van Colombia tot Bolivia, met een glanzend turkooisblauwe kop en een zwart lijf. Ze is een van de algemeenste tangares van bosranden en halfopen terrein op middelhoge hoogte, en leeft in paren of kleine groepjes, vaak in gemengde groepen.
Geluid
Hoge, dunne tsiet-roepjes en een droog getsjip; de zang is een snelle, ijle reeks hoge tonen.
Opname: Jonas Nilsson — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm. Kop en hals zijn glanzend turkooisblauw tot azuurblauw, de keel paarsachtig blauw, met een kleine zwarte teugel. Het lijf is zwart. De kleine dekveren vormen een goudgroene tot strokleurige schoudervlek; de vleugelpennen zijn zwart met groenblauwe randen. Buik en onderstaartdekveren zijn zwart, soms met blauwgroene vlekken. De seksen zijn vrijwel gelijk. Jonge vogels zijn doffer en grauwer, met een minder glanzende kop.
Verwarringssoorten
De zwartborsttangare Stilpnia nigrocincta heeft een lichtere, lavendelblauwe kop, een zwart masker en een witte buik, en leeft lager, in het Amazonelaagland. De goudnektangare Chalcothraupis ruficervix is geheel blauw met een goudkleurige vlek in de nek. De vuurmaskertangare Tangara parzudakii heeft een rood met geel gezicht en leeft hoger, in nevelwoud.
Leefgebied
Randen en kronen van lager bergbos en voetheuvelbos, secundair bos, struweel, open plekken met losse bomen, koffieplantages en tuinen, ruwweg tussen 500 en 2300 m, het talrijkst tussen 1000 en 1800 m. Eet vruchten en zoekt insecten op takken, in paren of kleine groepjes. Het komvormige nest ligt in een boom of struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras en op de hellingen naar de grote dalen. In Ecuador op de westflank en de oostflank van de Andes. In Peru langs de oostflank van de Andes over het hele land. In Bolivia aan de oostflank van de Andes in La Paz, Cochabamba en Santa Cruz. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela en geïsoleerd in het westen en midden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek aan bosranden en langs wegen door lager bergbos, bijvoorbeeld bij Mindo in Ecuador en langs de Manu-weg in Peru; de vogels zitten vaak in vruchtdragende bomen aan de bosrand en in open terrein.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en vrij algemeen; profiteert van bosranden en halfopen terrein.
Wetenschappelijke naam
Stilpnia cyanicollis | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als A[glaia] cyanicollis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Stilpnia werd in 2016 ingevoerd door Burns, Unitt & Mason. De geslachtsnaam komt van Grieks stilpnos, 'glinsterend' of 'glanzend'. De soortnaam komt van Grieks kuanos, 'donkerblauw', en Latijn collis, 'hals', naar de blauwe hals. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yuracarés-gebied, Bolivia.