Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Purpermaskertangare
Purpermaskertangare | Stilpnia larvata
Golden-hooded Tanager | Tangara capucha dorada | Saíra-de-capuz-dourado
De purpermaskertangare is een tangare van vochtig laaglandbos aan de Pacifische kant van Colombia en Ecuador, met een goudgele kap, een zwart masker omzoomd met paarsblauw en een zwarte borst boven een witte buik. In het gidsgebied bereikt de soort de zuidgrens van een verspreiding die tot in Mexico reikt.
Geluid
Hoge, dunne tsiet-roepjes en een kort, droog getsjip; de zang is een snelle reeks hoge, ijle tonen, soms als een zacht gekwetter.
Opname: MiriamEaglemon — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm. Kop en hals zijn goudgeel tot okergeel. Rond snavel en oog ligt een zwart masker, aan de voorkant en onderkant omzoomd met paarsblauw en lichtblauw. Rug, borst en staart zijn zwart; schouders en stuit zijn lichtblauw, de vleugels zwart met blauwe randen. Buik en onderstaartdekveren zijn wit, de flanken blauw. De seksen zijn vrijwel gelijk. Jonge vogels zijn doffer en groener, met een vale kap.
Verwarringssoorten
De zwartborsttangare Stilpnia nigrocincta heeft een lavendelblauwe in plaats van goudgele kop en leeft in het Amazonelaagland ten oosten van de Andes. De okerkaptangare Tangara gyrola heeft een roodbruine kop en een groen lijf. De roodvleugeltangare Tangara lavinia is groen met een roodbruine kop en roodbruine vleugels.
Leefgebied
Kronen en randen van vochtig laaglandbos en voetheuvelbos, secundair bos, open plekken met losse bomen, cacao- en bananenplantages en tuinen, vooral onder 1200 m, plaatselijk hoger. Eet kleine vruchten en zoekt insecten op takken en bladeren, in paren of kleine groepjes, vaak in gemengde groepen. Het komvormige nest ligt in een boom of struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia aan de Pacifische kant, van de Chocó tot in Nariño, en in het noorden tot in de laaglanden bij de Golf van Urabá en het lage Magdalenadal. In Ecuador in het westen, vooral in het noordwesten, van Esmeraldas tot Pichincha en het noorden van Manabí. Komt niet voor in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico door Midden-Amerika tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek aan bosranden en open plekken in het laagland en de voetheuvels van het noordwesten van Ecuador, zoals bij Milpe en Río Silanche en langs de weg naar Esmeraldas; de vogels komen vaak naar vruchtdragende bomen bij huizen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en vrij algemeen; verdraagt secundair bos en halfopen terrein goed.
Wetenschappelijke naam
Stilpnia larvata | (Du Bus de Gisignies, B-AL, 1846)
Du Bus de Gisignies, B-AL beschreef de soort in 1846 als Calliste larvata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Stilpnia werd in 2016 ingevoerd door Burns, Unitt & Mason. De geslachtsnaam komt van Grieks stilpnos, 'glinsterend' of 'glanzend'. De soortnaam komt van Latijn larvatus, 'gemaskerd', naar het zwarte masker. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tabasco, Mexico.