Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Zwartborsttangare

Zwartborsttangare | Stilpnia nigrocincta

Masked Tanager | Tangara pechinegra | Saíra-mascarada

De zwartborsttangare is een tangare van het Amazonelaagland, met een lichte lavendelblauwe kop, een zwart masker en een brede zwarte borstband boven een witte buik. Ze leeft in paren of kleine groepjes in de kronen en aan de randen van vochtig bos, vaak samen met andere tangares.

Zwartborsttangare (Stilpnia nigrocincta)
Foto: Zieger M — CC BY 4.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Hoge, dunne tsiet-roepjes en een kort, droog getsjip; de zang is een snelle reeks hoge, ijle tonen.

Luister: ZangXC609546

Opname: Mauricio Cuellar Ramirez (@Birding.travel) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

13 cm. Kop en hals zijn lichtblauw tot lavendelblauw, met een zwart masker rond snavel en oog. Rug, borstband en staart zijn zwart; schouders en stuit zijn blauw, de vleugels zwart met blauwe randen. Buik en onderstaartdekveren zijn wit, de flanken blauw. De seksen zijn vrijwel gelijk. Jonge vogels zijn doffer en grauwer.

Verwarrings­soorten

De purpermaskertangare Stilpnia larvata heeft een goudgele kap en leeft aan de Pacifische kant van de Andes. De azuurkoptangare Stilpnia cyanicollis heeft een turkooisblauwe kop, een geheel zwart lijf zonder witte buik en leeft hoger, in de voetheuvels en op de hellingen. De turkooistangare Tangara mexicana is donkerblauw met een lichtgele buik.

Leefgebied

Kronen en randen van vochtig laaglandbos op terra firme en in várzea, secundair bos, open plekken met losse bomen en tuinen bij dorpen, vooral onder 1000 m. Eet kleine vruchten, onder meer van Cecropia en Miconia, en zoekt insecten aan de onderkant van bladeren. Het komvormige nest ligt hoog in een boom.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

In Colombia ten oosten van de Andes in het Amazonegebied. In Ecuador en Peru in het laagland ten oosten van de Andes, tot in de lage voetheuvels. In Bolivia in het noorden en midden van het laagland. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en het Amazonegebied van Brazilië.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Let aan bosranden, bij open plekken rond lodges en vanaf uitkijktorens in het Amazonegebied van Ecuador en Peru op gemengde groepen tangares in de boomkronen.

Staat van instandhouding

Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en vrij algemeen, ook in secundair bos en halfopen terrein.

Wetenschappelijke naam

Stilpnia nigrocincta | (Bonaparte, 1838)

Bonaparte beschreef de soort in 1838 als Aglaia nigro-cincta; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Stilpnia werd in 2016 ingevoerd door Burns, Unitt & Mason. De geslachtsnaam komt van Grieks stilpnos, 'glinsterend' of 'glanzend'. De soortnaam komt van Latijn niger, 'zwart', en cinctus, 'omgord', naar de zwarte borstband. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Noordoost-Peru.