Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Bandstaartbuizerd
Bandstaartbuizerd | Buteo albonotatus
Zone-tailed Hawk | Gavilán colifajeado | Gavião-urubu
De bandstaartbuizerd is een slanke, zwarte buizerd die in de vlucht sterk op een kalkoengier lijkt. Hij zweeft met de vleugels in een V en wiegt daarbij als een gier, en mengt zich vaak tussen zwevende gieren. Van dichtbij zijn de grijze staartbanden en de gele poten en washuid te zien.
Geluid
Een hese, langgerekte, dalende schreeuw, krieeeeer, vooral bij het nest.
Opname: Bobby Wilcox — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
48–56 cm; het vrouwtje is groter. Lange, vrij smalle vleugels en een middellange staart. De volwassen vogel is geheel zwartachtig. De staart is zwart met drie grijze banden aan de bovenkant, die van onder wit lijken. Washuid en poten zijn geel. In de vlucht zijn de ondervleugels tweekleurig: zwarte dekveren en grijze, fijn gebandeerde slagpennen met een donkere achterrand. Jonge vogels zijn zwartbruin met kleine witte vlekken op borst en buik, en hebben een grijze staart met veel smalle donkere banden.
Verwarringssoorten
De kalkoengier Cathartes aura heeft een kale, rode of grijze kop, een langere, effen staart en geen gele poten. De zwarte buizerd Buteogallus anthracinus en de zwarte arendbuizerd Buteogallus urubitinga hebben bredere vleugels en een staart met één brede witte band. De donkere vorm van de kortstaartbuizerd Buteo brachyurus is kleiner en compacter, met kortere vleugels en een kortere, fijn gebandeerde staart.
Leefgebied
Half-open, vaak heuvelachtig of droog land: droogbos, droge inter-Andesdalen, bosranden, galerijbos, canyons en kliffen, en het open land rond bosgebieden; van zeeniveau tot ongeveer 3000 m. Zweeft laag boven hellingen en bosranden en slaat hagedissen, kleine zoogdieren en vogels vanuit de vlucht. Het nest is een takkennest in een hoge boom, vaak langs een rivier of op een helling.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia plaatselijk in het Caribisch laagland, de inter-Andesdalen en de llanos. In Ecuador vooral in het droge westen en in de dalen van de Andes. In Peru langs de westelijke helling en de kust, in de Marañónvallei en plaatselijk in het oosten. In Bolivia plaatselijk in de droge dalen en het laagland. Buiten het gidsgebied van het zuidwesten van de Verenigde Staten en Mexico door Midden-Amerika tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay en het noorden van Argentinië; noordelijke vogels trekken naar het zuiden.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bekijk elke groep zwevende kalkoengieren boven droge hellingen: een vogel met een bevederde kop, gele poten en een gebandeerde staart is een bandstaartbuizerd.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid, maar in het gidsgebied overal schaars.
Wetenschappelijke naam
Buteo albonotatus | Kaup, 1847
Kaup beschreef de soort in 1847 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Buteo werd in 1799 ingevoerd door De Lacépède. De geslachtsnaam is Latijn buteo, de Romeinse naam voor de buizerd. De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en notatus, 'getekend', naar de witte banden in de staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Mexico.