Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Blauwe suikervogel
Blauwe suikervogel | Cyanerpes cyaneus
Red-legged Honeycreeper | Mielero patirrojo | Saíra-beija-flor
De blauwe suikervogel is een suikervogel van bosranden, open bos en plantages in het laagland. Het mannetje is paarsblauw met een licht turkooizen kruin, een zwarte rug en felrode poten; in de vlucht vallen de citroengele ondervleugels op. Groepjes komen vaak samen met andere suikervogels en tangaren aan bloeiende en vruchtdragende bomen.
Geluid
Roept een dun, hoog tsiet en een nasaal, iets schor tsjiep of tsjoei; de zang is een eenvoudige reeks van zulke roepen.
Opname: FREDERIC Lionel — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een vrij lange, licht gebogen zwarte snavel. Het mannetje is paarsblauw met een licht turkooizen kruin, een zwarte teugelstreep, een zwarte mantel en zwarte vleugels en staart; de ondervleugels zijn citroengeel en de poten felrood. Buiten de broedtijd lijkt het mannetje op het vrouwtje, maar houdt het zwarte vleugels en staart. Het vrouwtje is dof olijfgroen met een lichte wenkbrauwstreep, van onderen geelgroen met vage strepen; de poten zijn dofrood. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De purpersuikervogel Cyanerpes caeruleus heeft geen turkooizen kruin of zwarte rug, wel een zwarte keel en gele poten; het vrouwtje heeft een okerkleurige kop. De kortsnavelsuikervogel Cyanerpes nitidus is kleiner, met een korte snavel en een zwarte keelslab. Het mannetje van de blauwe pitpit Dacnis cayana is turkooisblauw met een kortere, spitse snavel, een zwarte keel en grijze poten.
Leefgebied
Randen en kronen van vochtig en halfvochtig bos, secundair bos, open bos, plantages, tuinen en parken met bloeiende of vruchtdragende bomen, meestal beneden 1200 m. Eet nectar, vruchten en insecten; trekt vaak met gemengde groepen mee en vormt buiten de broedtijd soms grote groepen. Het nest is een kleine kom in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het laagland en de voetheuvels, zowel in het Caribische noorden en de Chocó als ten oosten van de Andes. In Ecuador aan beide zijden van de Andes, in het westen ook in halfvochtige streken. In Peru in het laagland en de voetheuvels ten oosten van de Andes. In Bolivia in het noorden en langs de voet van de Andes. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico en Cuba via Midden-Amerika tot Venezuela, de Guyana's en Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Aan bloeiende bomen, fruitvoederplekken en bosranden bij lodges in het laagland; let in de vlucht op de gele ondervleugels en bij het mannetje op de turkooizen kruin en rode poten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en algemeen; verdraagt verstoord en halfopen landschap met bomen.
Wetenschappelijke naam
Cyanerpes cyaneus | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Certhia cyanea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Cyanerpes werd in 1899 ingevoerd door Oberholser. De geslachtsnaam combineert Grieks kuanos, 'donkerblauw', en herpēs, 'kruiper'. De soortnaam is Latijn cyaneus, 'donkerblauw'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Suriname.