Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Purpersuikervogel
Purpersuikervogel | Cyanerpes caeruleus
Purple Honeycreeper | Mielero cerúleo | Saí-de-perna-amarela
De purpersuikervogel is de meest verbreide suikervogel van het vochtige laagland aan beide zijden van de Andes. Het mannetje is diep paarsblauw met een zwarte keel en heldergele poten; het vrouwtje is groen met een okerkleurige kop. Beide hebben een lange, gebogen snavel waarmee ze nectar uit bloemen halen.
Geluid
Roept dunne, hoge tsiet-tonen; de zang is een snelle reeks hoge, dunne tsjiptonen.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, kortstaartig, met een lange, duidelijk gebogen zwarte snavel. Het mannetje is diep paarsblauw, met zwarte teugel, een zwarte keelvlek en zwarte vleugels en staart; de poten zijn heldergeel. Het vrouwtje is groen van boven, met een okerkleurig gezicht en okerkleurige keel, een blauwe baardstreep en een groen en gelig gestreepte onderkant; haar poten zijn dofgeel tot grijsgroen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De kortsnavelsuikervogel Cyanerpes nitidus heeft een korte, vrijwel rechte snavel, een grotere zwarte keelslab en roze-rode poten. De blauwe suikervogel Cyanerpes cyaneus heeft een turkooizen kruin, een zwarte rug en rode poten; het vrouwtje is doffer groen zonder okerkleurige kop. De geelpootsuikervogel Cyanerpes lucidus, alleen aan de grens met Panama, is bij het mannetje helderder azuurblauw; het vrouwtje heeft een blauwgestreepte borst.
Leefgebied
Kronen en randen van vochtig laaglandbos en voetheuvelbos, ook secundair bos, bosranden, cacaoplantages en tuinen met bloeiende bomen, meestal beneden 1200 m. Eet nectar, kleine vruchten en insecten; komt vaak aan bloeiende bomen en vruchtdragende struiken en trekt met gemengde groepen mee. Het nest is een kleine kom in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in vochtig laagland en voetheuvels, zowel in de Chocó als ten oosten van de Andes. In Ecuador aan beide zijden van de Andes, in het westen vooral in het vochtige noorden en midden. In Peru in het laagland en de voetheuvels ten oosten van de Andes. In Bolivia in het noorden en langs de voet van de Andes. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Panama, Venezuela, Trinidad, de Guyana's en het Amazonegebied van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij bloeiende bomen en voederplekken bij lodges in het laagland en de voetheuvels, waar hij vaak samen met andere suikervogels en pitpits nectar komt halen; let bij het mannetje op de gele poten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en vrij algemeen; verdraagt secundair bos en bosranden.
Wetenschappelijke naam
Cyanerpes caeruleus | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Certhia caerulea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Cyanerpes werd in 1899 ingevoerd door Oberholser. De geslachtsnaam combineert Grieks kuanos, 'donkerblauw', en herpēs, 'kruiper'. De soortnaam is Latijn caeruleus, 'blauw'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Suriname.