Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Blauwkinsaffierkolibrie
Blauwkinsaffierkolibrie | Chlorestes notata
Blue-chinned Sapphire | Zafiro barbiazul | Beija-flor-de-garganta-azul
De blauwkinsaffierkolibrie is een vrijwel geheel groene kolibrie van het laagland ten oosten van de Andes en het noorden van Zuid-Amerika. Het mannetje is glinsterend groen, met een blauwe kin en een staalblauwe staart. Hij foerageert vaak hoog in bloeiende bomen en aan bosranden.
Geluid
Hoge, ijle tsip-tonen en een droog getjilp; de zang is een reeks hoge, piepende noten.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, met een rechte snavel: de bovensnavel is zwart, de ondersnavel rood met een donkere punt. Het mannetje is groen van boven en glinsterend groen van onder, met een blauwe kin en bovenkeel en een licht gevorkte, staalblauwe staart. Het vrouwtje is groen van boven en wit van onder, met dichte groene vlekken op keel, borst en flanken; de staart is blauwzwart. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De franjeamazilia Chionomesa fimbriata heeft een witte middenstreep over de buik en een bronsgroene staart. De blauwstaartsmaragdkolibrie Chlorostilbon mellisugus is kleiner, met een geheel zwarte snavel. De witkinsaffierkolibrie Chlorestes cyanus heeft bij het mannetje een paarsblauwe kop en een rode snavel met een zwarte punt. De vorkstaartbosnimf Thalurania furcata is groter, met een paarse buik en een diep gevorkte staart.
Leefgebied
Bosranden, open plekken in bos, secundair bos, galerijbos, savanne met bomen, plantages en tuinen in het laagland, zelden boven 500 m. Zoekt nectar in de middelste en hogere etages, vaak in bloeiende bomen, en vangt kleine insecten. Het nest is een klein komnestje op een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia ten oosten van de Andes in de llanos en het Amazonegebied, en plaatselijk in het Caribische laagland in het noorden. In Ecuador plaatselijk in het oostelijke laagland. In Peru in het noordoostelijke laagland, verder naar het zuiden schaarser. Uit Bolivia zijn hooguit enkele meldingen in het noorden bekend. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, Trinidad, de Guyana's en het Amazonegebied van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende bomen langs bosranden, rivieroevers en in tuinen in het laagland, bijvoorbeeld in de llanos van Colombia; het mannetje zit vaak hoog op een uitstekende tak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt halfopen en door de mens veranderd landschap.
Wetenschappelijke naam
Chlorestes notata | (Reich, 1793)
Reich beschreef de soort in 1793 als Trochilus notatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorestes werd in 1854 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met esthēs, 'kleding', dus 'groengekleed'. De soortnaam komt van Latijn notatus, 'getekend' of 'gemerkt', waarschijnlijk naar de blauwe kin. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.