Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Paarsbuikkolibrie
Paarsbuikkolibrie | Chlorestes julie
Violet-bellied Hummingbird | Colibrí de Julia | Beija-flor-de-barriga-violeta
De paarsbuikkolibrie is een zeer kleine kolibrie van de vochtige en halfvochtige laaglandbossen van Panama tot het noordwesten van Peru. Het mannetje heeft een glinsterend groene keel en een paarsblauwe borst en buik. Hij foerageert vooral in de lagere en middelste etages van bos en bosrand.
Geluid
Zachte, droge tsit-roepjes en een ijl, hoog getjilp; de zang is een korte reeks hoge, piepende noten.
Opname: Kent Livezey — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8 cm, met een korte, rechte snavel en een korte, afgeronde, blauwzwarte staart; de bovensnavel is zwart, de ondersnavel vleeskleurig met een donkere punt. Het mannetje is groen van boven, met een glinsterend groene kruin en keel en een glinsterend paarsblauwe borst en buik. Het vrouwtje is groen van boven en lichtgrijs van onder, met groene vlekken op de flanken; de buitenste staartpennen hebben grijze toppen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De blauwborstamazilia Polyerata amabilis is groter, met een langere snavel, alleen een blauwe vlek op de borst en een grijze buik. De kroonbosnimf Thalurania colombica heeft ook een groene keel en een paarse buik, maar is duidelijk groter, met paarse schouders en een lange, diep gevorkte staart. De goudstaartsaffierkolibrie Chlorestes eliciae heeft een blauwe keel, een rode snavel en een goudkleurige staart. Vrouwtjes lijken op die van andere kleine kolibries; let op de korte, ronde staart met grijze toppen.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig en halfvochtig bos, secundair bos, plantages en struikgewas, in het laagland en de heuvels tot ongeveer 1000 m; in het zuidwesten van Ecuador en in Tumbes ook in droger bos. Zoekt nectar aan kleine bloemen in de lagere en middelste etages en vangt kleine insecten. Het nest is een klein komnestje op een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland, in het Caribische laagland en in de Magdalenavallei. In Ecuador in het westelijke laagland en de heuvels. In Peru alleen in het uiterste noordwesten, in Tumbes. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het midden en oosten van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken en kruiden langs paden en bosranden in het westelijke laagland van Ecuador en Colombia; het mannetje zit vaak laag op een dun takje.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort komt ook voor in secundair bos en plantages, maar verdwijnt waar het bos volledig is gekapt.
Wetenschappelijke naam
Chlorestes julie | (Bourcier, 1842)
Bourcier beschreef de soort in 1842 als Ornismyia julie; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorestes werd in 1854 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met esthēs, 'kleding', dus 'groengekleed'. De soortnaam eert Anne-Julie Mulsant, geboren de Ronchivol (1801–1868), de vrouw van de Franse ornitholoog Martial Étienne Mulsant; Mulsant schreef dat de naam Julie hem ook aan andere vrouwen uit zijn familie- en vriendenkring deed denken. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tunja, Colombia.