Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Witkinsaffierkolibrie
Witkinsaffierkolibrie | Chlorestes cyanus
White-chinned Sapphire | Zafiro gorgiblanco | Beija-flor-roxo
De witkinsaffierkolibrie is een wijdverbreide kolibrie van het laagland van Zuid-Amerika, van de Caribische kust tot het oosten van Brazilië. Het mannetje heeft een paarsblauwe kop en keel met een klein wit kinvlekje en een rode snavel. Hij leeft vooral in halfopen terrein en aan bosranden en is in grote delen van zijn verspreidingsgebied plaatselijk en wisselend in aantal.
Geluid
Een droog getjilp en korte, hoge tonen; de zang is een reeks hoge, piepende noten.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, met een rechte, rode snavel met een zwarte punt. Het mannetje heeft een glinsterend paarsblauwe kop en keel, een klein wit vlekje op de kin, een groene rug en buik en een blauwzwarte staart. Het vrouwtje is groen van boven en grijswit van onder, met groene vlekken op de flanken; de ondersnavel is rood en de buitenste staartpennen hebben grijze toppen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De blauwkopsaffierkolibrie Chrysuronia grayi lijkt sterk, maar mist het witte kinvlekje en leeft ten westen van de Andes. De roodkeelsaffierkolibrie Hylocharis sapphirina heeft een roodbruine kin, een paarsblauwe keel en borst en een roodbruine staart. De bronsstaartsaffierkolibrie Chrysuronia oenone heeft een goudkoperen staart. De blauwkinsaffierkolibrie Chlorestes notata is geheel groen, met een donkere bovensnavel en een blauwe kin.
Leefgebied
Bosranden, secundair bos, galerijbos, várzea, savanne met bomen, plantages en tuinen, vooral in het laagland tot ongeveer 1000 m. Zoekt nectar op allerlei hoogten, ook in het bladerdak van bloeiende bomen, en vangt kleine insecten. Het komvormige nest zit op een tak of in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribische laagland in het noorden en ten oosten van de Andes in de llanos en het Amazonegebied. In Ecuador schaars en plaatselijk in het oostelijke laagland. In Peru in het oostelijke laagland. In Bolivia in het laagland in het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's en een groot deel van Brazilië, tot in het Atlantische bos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende bomen en struiken langs bosranden, rivieroevers en in tuinen in het laagland; het mannetje zit vaak op een kale tak in de buurt van een bloeiende boom.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een zeer groot verspreidingsgebied en komt ook voor in door de mens veranderd landschap.
Wetenschappelijke naam
Chlorestes cyanus | (Vieillot, 1818)
Vieillot beschreef de soort in 1818 als Trochilus cyanus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorestes werd in 1854 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met esthēs, 'kleding', dus 'groengekleed'. De soortnaam komt van Grieks kuanos, 'donkerblauw'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio de Janeiro, Brazilië.