Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Goudstaartsaffierkolibrie
Goudstaartsaffierkolibrie | Chlorestes eliciae
Blue-throated Sapphire | Zafiro garganta azul | Safira-de-garganta-azul
De goudstaartsaffierkolibrie is een Midden-Amerikaanse kolibrie die in het gidsgebied alleen in het uiterste noordwesten van Colombia voorkomt. Het mannetje combineert een blauwe keel, een rode snavel met een zwarte punt en een goudbrons tot koperkleurig glanzende staart, waaraan de Nederlandse naam herinnert. Hij leeft in bosranden en halfopen terrein in het laagland.
Geluid
Hoge, dunne, piepende tonen en een droog getjilp; de zang is een herhaalde reeks hoge, ijle noten.
Opname: Stephan Risch — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, met een rechte, rode snavel met een zwarte punt. Het mannetje is groen van boven, met een paarsblauwe keel, een groene borst en een grijsachtige buik; stuit en staart glanzen goudbrons tot koperkleurig. Het vrouwtje heeft minder en doffer blauw op de keel en is van onder grijzer. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De bronsstaartsaffierkolibrie Chrysuronia oenone heeft ook een goudkleurige staart, maar het mannetje heeft een blauwe kop en de soort leeft ten oosten van de Andes. De saffierkeelkolibrie Chrysuronia coeruleogularis heeft een gevorkte, donkere staart en een grotendeels donkere snavel. Humboldts saffierkolibrie Chrysuronia humboldtii heeft een blauwe kop en een blauwzwarte staart en leeft vooral in mangroven. De paarsbuikkolibrie Chlorestes julie is kleiner, met een paarsblauwe buik en een donkere staart.
Leefgebied
Randen van vochtig en halfvochtig bos, secundair bos, galerijbos, plantages en tuinen in het laagland, plaatselijk tot ongeveer 1000 m. Zoekt nectar in de lagere en middelste etages, vaak aan bloeiende struiken, en vangt kleine insecten. Het nest is een klein komnestje laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen in het uiterste noordwesten, in het noorden van de Chocó en rond de Golf van Urabá, aansluitend op het voorkomen in Panama. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken langs bosranden en in tuinen in het laagland bij de grens met Panama, bijvoorbeeld rond de Golf van Urabá.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In het gidsgebied is het voorkomen beperkt tot een klein grensgebied; de soort verdraagt secundair bos en halfopen terrein.
Wetenschappelijke naam
Chlorestes eliciae | (Bourcier & Mulsant, 1846)
Bourcier & Mulsant beschreef de soort in 1846 als Trochilus Eliciae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorestes werd in 1854 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met esthēs, 'kleding', dus 'groengekleed'. De soortnaam eert Claudine Hélène Elicia Alain, geboren Bourcier (1821–1902), dochter van de Franse kolibriekenner Jules Bourcier, een van de beschrijvers. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).