Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Blauwkroonparkiet
Blauwkroonparkiet | Thectocercus acuticaudatus
Blue-crowned Parakeet | Aratinga cabeciazul | Aratinga-de-testa-azul
De blauwkroonparkiet is een grote, groene parkiet met een dofblauwe kruin, de enige soort in het geslacht Thectocercus. Hij leeft in droge bossen en halfopen land en heeft een sterk gescheiden verspreiding: een noordelijke groep in het Caribisch laagland van Colombia en Venezuela, en een zuidelijke van Bolivia tot Argentinië. In het gidsgebied is hij vooral een vogel van de droge streken van Bolivia.
Geluid
Luide, schorre kreten, zoals een herhaald tsjie-ah of kreeh, in de vlucht en in rust; groepen zijn aanhoudend luidruchtig.
Opname: Dante Buzzetti — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
35–37 cm, met een lange, spitse staart. Het kleed is groen, met een dofblauwe kruin en voorhoofd; bij de zuidelijke vogels reikt het blauw verder over de kop dan bij de noordelijke. De bovensnavel is licht hoornkleurig met een donkere punt, de ondersnavel donker. Het oog is oranje, met een kale, witte ring. De staart is van onderen aan de basis roodbruin. De ondervleugel is groen met olijfgele slagpennen, zonder rood of geel op de dekveren. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben minder blauw op de kop.
Verwarringssoorten
De roodmaskeraratinga Psittacara mitratus heeft rood op voorhoofd en wangen en geen blauw op de kop. De witoogparkiet Psittacara leucophthalmus heeft rode en gele ondervleugeldekveren en verspreide rode veertjes op de kop. De nandayparkiet Aratinga nenday is kleiner, met een zwarte kop. De weddells aratinga Aratinga weddellii is kleiner, met een grijsbruine kop en een donkere snavel.
Leefgebied
Droog bos, Chaco, savannebos, galerijbos, droge valleien en akkerland met bomen, in het laagland en in Bolivia in de droge Andesdalen tot rond 2600 m. Eet zaden, vruchten, bessen en cactusvruchten, en bezoekt ook akkers. Broedt in boomholten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het droge Caribisch laagland in het noorden (La Guajira, Magdalena, Cesar). In Bolivia in het laagland van het oosten en zuiden en in de droge valleien op de oostflank van de Andes (Santa Cruz, Cochabamba, Chuquisaca, Tarija). Ontbreekt in Ecuador en op de Galápagos; in Peru niet regelmatig vastgesteld. Buiten het gidsgebied in het noorden van Venezuela en van het oosten van Brazilië tot Paraguay, Uruguay en Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Bolivia in het droge bos rond Santa Cruz en in de droge valleien van Cochabamba en Chuquisaca, waar groepen luidruchtig over het land vliegen. In Colombia in het droge bos van La Guajira.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk gevangen voor de kooivogelhandel, maar de soort verdraagt een halfopen, agrarisch landschap.
Wetenschappelijke naam
Thectocercus acuticaudatus | (Vieillot, 1818) (GBIF: Aratinga acuticaudata)
Vieillot beschreef de soort in 1818 als Psittacus acuticaudatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Thectocercus werd in 1912 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam komt van Grieks thēktos, 'scherp' (van thēgō, 'scherpen'), en kerkos, 'staart', naar de spitse staart. Latijn acutus, 'spits', en caudatus, 'gestaart': 'met spitse staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.