Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Boliviaanse mierklauwier
Boliviaanse mierklauwier | Thamnophilus sticturus
Bolivian Slaty Antshrike | Batará pizarroso boliviano | Choca-boliviana
De boliviaanse mierklauwier is een kleine grijze mierklauwier met witte vleugelvlekken van de droge en halfvochtige bossen van het oosten van Bolivia. Hij is een van de zes soorten waarin de vroegere gevlekte mierklauwier is opgesplitst en lijkt sterk op natterers mierklauwier. Buiten Bolivia komt hij alleen in het aangrenzende westen van Brazilië en het uiterste noorden van Paraguay voor.
Geluid
De zang is een triller die langzaam begint, versnelt en in toonhoogte en sterkte stijgt, vlak voor het einde een hoogtepunt bereikt en dan wegzakt. Het roepje is een kauw van wisselende lengte, soms een raspend, dalend gegrom.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm. Het mannetje heeft een grijs voorhoofd, een zwarte kruin, een grijze rug met enkele zwarte vlekken en een verborgen witte vlek, zwarte vleugels met witte vlekken en randen, een zwarte staart met witte punten en lichtgrijze onderdelen met veel wit op de buik. Het vrouwtje heeft een helder roodbruine kruin, geelachtig olijfbruine bovendelen, donkerbruine vleugels en staart met witte vlekken en een witachtig midden van de onderdelen, naar borst, flanken en onderstaartdekveren overgaand in licht geelbruin.
Verwarringssoorten
Natterers mierklauwier Thamnophilus stictocephalus is vrijwel gelijk; het mannetje is wat donkerder, met een zwarter voorhoofd en minder wit op de buik, en de zang stijgt aan het einde niet. De amazonemierklauwier Thamnophilus amazonicus heeft een vrouwtje met een oranjebruine kop en borst. Het vrouwtje van de grijskapmierklauwier Thamnophilus caerulescens mist de roodbruine kruin; die soort leeft vooral hoger, aan de voet van de Andes en in de Chaco.
Leefgebied
Onderlaag en middenlaag van droog halfloofverliezend bos, galerijbos, grotere stukken vochtig bos en secundair bos; in Bolivia tot 950 m. Leeft in paren en zoekt insecten in gebladerte en op takken.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Bolivia: in het laagland van Beni, Cochabamba en Santa Cruz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Mato Grosso en Mato Grosso do Sul in Brazilië en in het uiterste noorden van Paraguay (Alto Paraguay).
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het Chiquitano-droogbos rond Santa Cruz de la Sierra en San José de Chiquitos. Luister naar de stijgende, versnellende triller in de onderlaag.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het Chiquitano-droogbos wordt op grote schaal omgezet in landbouwgrond, maar de soort verdraagt ook secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Thamnophilus sticturus | Pelzeln, 1868
Pelzeln beschreef de soort in 1868 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Thamnophilus werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks thamnos, 'struik', en philos, 'liefhebbend': struikminnaar. De soortnaam komt van Grieks stiktos, 'gevlekt', en oura, 'staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Engenho do Gama, Mato Grosso, Brazilië.