Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Bonte parkiet
Bonte parkiet | Pyrrhura picta
Painted Parakeet | Cotorra pintada | Tiriba-de-testa-azul
De bonte parkiet is in de hier gevolgde indeling een soort met veel vormen, die sterk verschillen in de kleur van voorhoofd, kruin en gezicht. In het gidsgebied gaat het vooral om vormen met een rood of roodbruin voorhoofd uit het westelijke Amazonegebied, die elders soms als aparte soorten worden behandeld. Groepen vliegen snel en laag door het bos en roepen daarbij voortdurend.
Geluid
Schelle, schrapende roepen, in de vlucht snel herhaald door de hele groep, zoals kriet-kriet, en zacht gekwetter van groepen in het bladerdak.
Opname: Felipe Arantes — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
22 cm, slank, met een lange, getrapte staart. Het verenkleed is grotendeels groen. Keel en borst zijn donker, met lichte, roomkleurige randen die een golvend of geschubd patroon geven, en er is een lichte oorvlek. Midden op de buik zit een roodbruine vlek. De handpennen zijn blauw, de staart is van boven roodbruin. Afhankelijk van de vorm zijn voorhoofd, kruin en gezicht rood, roodbruin met een blauwe voorkruin, of donkerbruin met een smalle rode band. De seksen zijn gelijk; jongen hebben minder rood op de kop.
Verwarringssoorten
De zwartstaartparkiet Pyrrhura melanura heeft een groene buik zonder rode vlek, rode handdekveren en een smaller geschubde borst; hij leeft vooral ten noorden van de Marañón en de Amazone. De Hellmayrs parkiet Pyrrhura amazonum lijkt sterk en vervangt de bonte parkiet in delen van het noorden van Bolivia en Brazilië. De karmozijnbuikparkiet Pyrrhura perlata heeft blauwe wangen en een grote felrode buik.
Leefgebied
Vochtig laaglandregenwoud op terra firme en in de várzea, voetheuvelbos en de randen daarvan, ook secundair bos, van het laagland tot ongeveer 1650 m. Eet vruchten, zaden en bloesems in het bladerdak. Leeft in groepen van tien tot twintig vogels. Het nest ligt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru wijdverbreid in het oostelijke laagland en de voetheuvels, van Loreto, Amazonas en San Martín tot Cusco, Madre de Dios en de vallei van de Apurímac. In Ecuador alleen plaatselijk in het zuidoosten, in Morona-Santiago. In Bolivia in het noorden, in Pando en aangrenzend Beni en La Paz. In Colombia hooguit plaatselijk; de toewijzing van Colombiaanse vogels aan deze soort is onzeker. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van de Braziliaanse Amazone en, met andere vormen, in Venezuela, de Guyana's en het noorden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bosranden, rivieren en uitkijktorens in het oosten van Peru, bijvoorbeeld in Madre de Dios en San Martín; groepen verraden zich door hun schelle roepen wanneer ze over het bos vliegen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Sommige vormen hebben een klein verspreidingsgebied en lijden plaatselijk onder ontbossing; de stand van de afzonderlijke vormen is slecht bekend.
Wetenschappelijke naam
Pyrrhura picta | (Müller, 1776)
Müller beschreef de soort in 1776 als Psittacus pictus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pyrrhura werd in 1856 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks purrhos, 'vuurrood', en oura, 'staart'. Latijn pictus, 'beschilderd, bont gekleurd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.