Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Bronsvleugelmargrietje
Bronsvleugelmargrietje | Pionus chalcopterus
Bronze-winged Parrot | Loro alibronceado | Maitaca-de-asa-bronzeada
Het bronsvleugelmargrietje is een donker gekleurd margrietje van de bergbossen van de noordelijke Andes. Het kleed is grotendeels donkerblauw en bronsbruin, zonder het groen van de andere soorten van het geslacht Pionus. In de vlucht vallen de blauwe slagpennen en de lichtblauwe ondervleugel op.
Geluid
Een hese, schorre roep, zoals krèèk-krèèk, in de vlucht herhaald, en zacht gekwetter van zittende groepen.
Opname: Brian Cox — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
28 cm, gedrongen, met een korte, vierkante staart en een geelachtige snavel. Kop en onderdelen zijn donker blauwviolet; de kin is wit, met daaronder een roze vlek op de keel. Mantel en vleugeldekveren zijn donker bronsbruin. Slagpennen en staart zijn blauw, en de ondervleugel is lichtblauw. Rond het oog ligt een kale, roze ring. De onderstaartdekveren zijn rood. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn doffer, met groenige randen aan de veren.
Verwarringssoorten
Het roodsnavelmargrietje Pionus sordidus is olijfgroen, met een rode snavel. Het zwartoormargrietje Pionus menstruus heeft een helderblauwe kop en een groen lichaam, en leeft lager. Het pruimkopmargrietje Pionus tumultuosus heeft een groen lichaam en een witachtige of paarsrode, gespikkelde kop, en leeft hoger. In silhouet lijken alle margrietjes op elkaar; bij goed licht is de donkere kleur van deze soort het belangrijkste kenmerk.
Leefgebied
Vochtig voetheuvel- en bergbos, nevelwoud, bosranden en halfopen land met hoge bomen, ook koffieplantages, ruwweg tussen 500 en 2800 m, plaatselijk lager in het westen van Ecuador. Eet vruchten, zaden en bloemen in het bladerdak. Broedt in holten in bomen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de drie Andesketens, vooral op de flanken naar de Magdalena- en Caucadalen en op de westflank van de West-Andes. In Ecuador op de westflank van de Andes en in het zuiden, plaatselijk tot in het westelijke laagland. In Peru alleen in het uiterste noordwesten. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Serranía de Perijá en de Andes van het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs wegen door bergbos op de westflank in het noorden van Ecuador, bijvoorbeeld rond Mindo, en in de Colombiaanse Andes; groepen vliegen in de ochtend en de avond roepend over de dalen. Let in de vlucht op de donkere kleur en de lichtblauwe ondervleugel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt een deels ontbost landschap, maar ontbossing van de Andesflanken en vangst voor de handel zijn plaatselijke bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Pionus chalcopterus | (Fraser, 1841)
Fraser beschreef de soort in 1841 als Psittacus chalcopterus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pionus werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks piōn, 'vet, gezet', naar de gedrongen bouw. De soortnaam komt van Grieks khalkos, 'brons, koper', en pteron, 'vleugel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.