Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Oranjevleugelparkiet
Oranjevleugelparkiet | Brotogeris chrysoptera
Golden-winged Parakeet | Catita alidorada | Periquito-de-asa-dourada
De oranjevleugelparkiet is een kleine, groene parkiet met een korte, spitse staart uit het noordoosten van Zuid-Amerika. Zijn kerngebied ligt in de Guyana's, het oosten van Venezuela en het Braziliaanse Amazonegebied. In het gidsgebied is hij alleen bekend van enkele onbevestigde waarnemingen in het oosten van Colombia en geldt hij als dwaalgast of hypothetische soort.
Geluid
Een schel, hoog gekwetter en snel herhaalde, schrille roepen, vooral in de vlucht. Groepen roepen veel, ook tijdens het foerageren.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17 cm, met een korte, spitse staart en een lichte, hoornkleurige snavel. Het verenkleed is groen, op de kop iets donkerder. Op de kin zit een klein bruinachtig of oranje vlekje en boven de snavel een smalle, donkere voorhoofdsband. De handdekveren zijn oranje tot goudgeel en vormen een vlek in de vleugel die vooral in de vlucht zichtbaar is. De seksen zijn gelijk; jongen hebben minder oranje in de vleugel.
Verwarringssoorten
De kobaltvleugelparkiet Brotogeris cyanoptera heeft blauwe slagpennen, een geelachtig voorhoofd en geen oranje vleugelvlek. De toviparkiet Brotogeris jugularis heeft een oranje kinvlek en bruine schouders, maar groene handdekveren, en komt in het gidsgebied alleen in het noorden van Colombia voor. De tuiparkiet Brotogeris sanctithomae heeft een geel voorhoofd en leeft langs de Amazone en haar zijrivieren. De witvleugelparkiet Brotogeris versicolurus heeft witte en gele vlakken in de vleugel.
Leefgebied
Vochtig laaglandbos, bosranden, savannebos en halfopen land met verspreide bomen, ook plantages en tuinen, meestal onder 1000 m. Eet vruchten, zaden, bloemen en nectar, vaak in groepjes hoog in de bomen. Het nest ligt in een boomholte of in een termietennest in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen enkele onbevestigde waarnemingen in het oosten, nabij de grenzen met Venezuela en Brazilië; de soort staat daar als hypothetisch te boek. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Venezuela, de Guyana's en het Braziliaanse Amazonegebied, vooral ten oosten van de Rio Negro en langs de benedenloop van de Amazone.
Hoe en wanneer kijken
In het gidsgebied is er geen vaste vindplaats. Controleer groepjes Brotogeris-parkieten in het uiterste oosten van Colombia op oranje in de vleugel en leg een waarneming vast met foto's of geluidsopnamen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Binnen zijn verspreidingsgebied is de soort algemeen; plaatselijk wordt hij gevangen voor de vogelhandel.
Wetenschappelijke naam
Brotogeris chrysoptera | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Psittacus chrysopterus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Brotogeris werd in 1825 ingevoerd door Vigors. De geslachtsnaam komt van Grieks brotos, 'mens, sterveling', en gērus, 'stem, spraak', naar het vermogen menselijke spraak na te bootsen. De soortnaam komt van Grieks khrusos, 'goud', en pteron, 'vleugel', naar de oranjegele vlek op de vleugel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guyana's.