Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Bruinborstparkiet
Bruinborstparkiet | Pyrrhura calliptera
Flame-winged Parakeet | Periquito aliamarillo | Tiriba-de-asa-amarela
De bruinborstparkiet is een kleine Pyrrhura van het hogere nevelwoud van de Oostelijke Cordillera van Colombia. In de vlucht is de geeloranje vleugelvlek zichtbaar, waaraan de Engelse naam ontleend is. Hij leeft in groepen tot dicht bij de boomgrens en de páramo, hoger dan de meeste andere parkieten.
Geluid
Schel, schor gekwetter, zoals een herhaald kriek-kriek of krie-ek, vooral in de vlucht; groepen in een boom maken zachte, babbelende geluiden.
Opname: David Bradley — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
22 cm, met een lange, spitse staart en een lichte, hoornkleurige snavel. De kruin is bruin, de oorstreek roodbruin. De keel en borst zijn bruinachtig met een fijne, lichtere schubbentekening, en op de buik zit een roodbruine vlek. De rest van het kleed is groen. De handdekveren en de vleugelboeg zijn geel tot oranjegeel en vormen een brede vlek op de voorvleugel. De staart is van boven roodbruin. Rond het oog zit een kale, lichte ring. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben minder geel in de vleugel.
Verwarringssoorten
De goudpluimparkiet Leptosittaca branickii is groter en egaal groen, met een gele pluim achter het oog, zonder bruine borst of gele vleugelvlek. De perijaparkiet Pyrrhura caeruleiceps leeft noordelijker in de Serranía de Perijá en heeft een blauwe kruin en een rode buikvlek. Het pruimkopmargrietje Pionus tumultuosus en de andespapegaai Hapalopsittaca amazonina zijn gedrongen en hebben een korte staart.
Leefgebied
Hoger nevelwoud en bergbos, bosranden, struweel aan de boomgrens en de overgang naar páramo, meestal tussen 1700 en 3400 m. Eet vruchten, zaden, bloemen en knoppen; komt ook in maïsakkers. Broedt in boomholten en in holten in palmen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Colombia, in de Oostelijke Cordillera van de Andes, in Boyacá, Cundinamarca, Santander, Casanare en Meta. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Endemisch voor het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het nationaal park Chingaza bij Bogotá en in de reservaten van de oostflank in Boyacá, waar groepen in de bosrand en het struweel aan de boomgrens foerageren. Let op kwetterende groepjes die laag over de hellingen vliegen, met geeloranje vleugelvlekken.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De soort heeft een klein en versnipperd verspreidingsgebied en een kleine stand. Hoger bergbos in de Oostelijke Cordillera is op grote schaal omgezet in weiland en akkers, en ook branden in de overgang naar de páramo verminderen het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Pyrrhura calliptera | (Massena & de Souancé, 1854)
Massena & de Souancé beschreef de soort in 1854 als Conurus callipterus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pyrrhura werd in 1856 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks purrhos, 'vuurrood', en oura, 'staart'. Grieks kallos, 'schoonheid', en pteron, 'vleugel', naar de gekleurde vleugelvlekken. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia.