Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Bruine cacholote
Bruine cacholote | Pseudoseisura lophotes
Brown Cacholote | Cacholote castaño | Coperete
De bruine cacholote is de grootste cacholote, een donkerbruine ovenvogel met een lange, donkere kuif, van de Chaco en de open bossen van het zuiden van Zuid-Amerika. In het gidsgebied bereikt hij alleen het zuidoosten van Bolivia. Paren roepen luid in duet en bouwen grote takkennesten.
Geluid
Paren zingen luid in duet: lange, schelle, ratelende reeksen die in tempo versnellen en vertragen. Daarnaast schorre, korte roepen.
Opname: Bernard BOUSQUET — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
25–27 cm, fors, met een krachtige, rechte, lichte snavel, een lange staart en een lange, rafelige kuif. Kop en lichaam zijn effen grijsbruin tot aardbruin, de kuif donkerbruin tot zwartachtig; vleugels en staart zijn roodbruin. Het oog is geel. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels hebben een kortere kuif en een donkerder oog.
Verwarringssoorten
De grijskuifcacholote Pseudoseisura unirufa is kleiner en helderder kaneelkleurig, met een grijsachtige kuif, en leeft verder noordelijk in Beni en Santa Cruz. De kuifovenvogel Furnarius cristatus is veel kleiner en lichter, met een korte kuif, en loopt over de grond. De grote stekelkruin Phacellodomus ruber is kleiner, zonder kuif, met een roodbruine kruin.
Leefgebied
Chacobos, open droog bos, galerijbos en akker- en weidegebied met bomen, in het gidsgebied in het laagland en de lagere, droge dalen tot ongeveer 1000 m. Zoekt in paren op de grond en op takken naar insecten en andere ongewervelden, soms naar zaden. Het nest is een groot, gesloten bouwsel van doornige takken met een ingangsgang, in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Bolivia: in het zuidoosten, in de Chaco en de aangrenzende dalen van Tarija, Chuquisaca en het zuiden van Santa Cruz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Paraguay, Argentinië, Uruguay en het zuiden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de Chaco van het zuiden van Santa Cruz en het oosten van Tarija langs bosranden en erven; paren zitten vaak hoog in een boom bij hun nest en verraden zich in de vroege ochtend door het duet.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt veeteelt en agrarisch land met bomen.
Wetenschappelijke naam
Pseudoseisura lophotes | (Reichenbach, 1853)
Reichenbach beschreef de soort in 1853 als Homorus lophotes; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pseudoseisura werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks pseudos, 'vals', met seisoura, een door Hesychius van Alexandrië genoemde vogel die als kwikstaart wordt opgevat. De soortnaam lophotes komt van Grieks lophōtēs, 'gekuifd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bolivia (waarschijnlijk onjuist).