Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Bruinvoorhoofdvireo
Bruinvoorhoofdvireo | Pachysylvia hypoxantha
Dusky-capped Greenlet | Verdillo ventriamarillo | Vite-vite-de-barriga-amarela
De bruinvoorhoofdvireo is een kleine vireo van het bladerdak van het westelijk Amazonegebied, met een dof bruine kap en gele onderdelen. Hij is een vast lid van gemengde groepen hoog in het bos, waar hij zich door zijn herhaalde zang laat horen.
Geluid
Een snelle, herhaalde frase van enkele heldere tonen, vaak in reeksen achter elkaar gezongen vanuit de kruinen. Roept nasaal.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11,5 cm, met een vrij korte staart en een dunne, spitse snavel. Voorhoofd en kruin zijn dof bruin tot grijsbruin, de rest van de bovendelen olijfgroen. Het oog is donker. De keel is lichtgrijs tot witachtig, de rest van de onderdelen geel, op de flanken olijfkleurig. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De citroenborstvireo Hylophilus thoracicus heeft een grijze kruin, een licht oog en alleen een gele band over de borst. De bruinwangvireo Pachysylvia muscicapina heeft okerbruine wangen en grijsachtige onderdelen. De okerkapvireo Tunchiornis ochraceiceps leeft in de onderlaag en heeft een licht oog en een okerbruin voorhoofd.
Leefgebied
Bladerdak en randen van vochtig laaglandbos, vooral terra firme, ook várzea en hoog secundair bos, tot ongeveer 1000 m in de voetheuvels. Zoekt insecten en spinnen in het blad, bijna altijd in gemengde groepen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het Amazonelaagland in het zuidoosten. Ecuador: in het oostelijk laagland. Peru: in het Amazonelaagland ten oosten van de Andes. Bolivia: in het noordelijk laagland. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Amazonisch Brazilië en het zuiden van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk vanaf een uitkijktoren of langs een open bosrand in het oostelijk laagland naar gemengde groepen in het bladerdak; tussen de tangares beweegt een kleine gele vogel met een bruinige kap.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Verbreid in een groot, grotendeels intact bosgebied.
Wetenschappelijke naam
Pachysylvia hypoxantha | (Pelzeln, 1868) (GBIF: Hylophilus hypoxanthus)
Pelzeln beschreef de soort in 1868 als Hylophilus hypoxanthus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachysylvia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'groot, gedrongen', en Sylvia, het geslacht van de grasmussen. De soortnaam komt van Grieks hupo, 'onder', en xanthos, 'geel': 'van onderen geel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio Içana en Rio Uaupés, boven-Rio Negro, Brazilië.