Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Bruinwangvireo
Bruinwangvireo | Pachysylvia muscicapina
Buff-cheeked Greenlet | Verdillo atrapamoscas | Vite-vite-camurça
De bruinwangvireo is een kleine, groene vireo van het kronendak van laaglandbos in het noordoosten van Zuid-Amerika. In het gidsgebied komt hij alleen in het oosten van Bolivia voor, aan de rand van zijn verspreidingsgebied. Hij trekt mee met gemengde groepen insecteneters hoog in de bomen.
Geluid
Een snelle, herhaalde reeks heldere, fluitende tonen, vaak lang achter elkaar gezongen vanuit het kronendak. Roept met korte, nasale tonen.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een korte, lichte snavel, donkere ogen en een vrij korte staart. Kruin en nek zijn grijs, het voorhoofd en de teugels lichter grijsachtig. Wangen, keel en borst zijn warm geelbruin, de buik is witachtig. Rug, vleugels en staart zijn olijfgroen. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De bruinvoorhoofdvireo Pachysylvia hypoxantha heeft een bruine kap en gele onderdelen en leeft verder westelijk in Amazonië. De grijskopvireo Hylophilus pectoralis heeft een grijze kop met een gele borst en leeft in struweel en bosrand in lager, opener land. De grijsoogvireo Hylophilus amaurocephalus heeft lichte ogen en een bruinachtige kruin en leeft in droger bos. Vireo's van het geslacht Hylophilus hebben bovendien meestal een spitsere, lichtere snavel.
Leefgebied
Kronendak en randen van vochtig laaglandbos en overgangsbos naar droger bos, tot ongeveer 600 m. Zoekt in de buitenste takken en het blad naar insecten en spinnen, vaak in gemengde groepen met tangares en andere vireo's. Het nest is een klein, hangend kommetje in een vork van een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Bolivia: in het oosten, in Beni en Santa Cruz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Guyana's, het zuiden van Venezuela en een groot deel van Braziliaans Amazonië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het oosten van Santa Cruz, bijvoorbeeld rond Noel Kempff Mercado, naar gemengde groepen in het bladerdak van bosranden. Luister naar de herhaalde, fluitende zang.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied; ontbossing in het oosten van Bolivia verkleint plaatselijk het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Pachysylvia muscicapina | (Sclater & Salvin, 1873) (GBIF: Hylophilus muscicapinus)
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1873 als Hylophilus muscicapinus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachysylvia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'groot, gedrongen', en Sylvia, het geslacht van de grasmussen. De soortnaam komt van Muscicapa, het vliegenvangergeslacht, met Latijn -inus, 'lijkend op': 'vliegenvangerachtig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Saint-Louis d'Oyapock (rivier de Oyapock), Frans-Guyana.