Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Goudvoorhoofdvireo
Goudvoorhoofdvireo | Pachysylvia aurantiifrons
Golden-fronted Greenlet | Verdillo luisucho | Vite-vite-de-testa-dourada
De goudvoorhoofdvireo is een kleine vireo van droge en halfvochtige bossen en bosranden in het noorden van Colombia en Venezuela. De goudgele tint van voorhoofd en gezicht geeft hem zijn naam. Hij is een vaste deelnemer aan gemengde groepen in tuinen, plantages en bosjes.
Geluid
Een herhaald, helder zinnetje van twee of drie tonen, vaak lang achter elkaar. Roept met een nasaal, scheldend geluid.
Opname: Pedro Luis Castillo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een korte, lichte snavel, donkere ogen en een korte staart. Voorhoofd en voorkant van het gezicht zijn goudgeel tot okerkleurig, de kruin is bruinachtig olijf. Rug, vleugels en staart zijn olijfgroen. De onderdelen zijn geel, op de borst en flanken met een geelbruine waas. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De struikvireo Hylophilus flavipes in hetzelfde gebied heeft lichte ogen, een langere, roze snavel en zit vaker laag in struweel. De kleine vireo Pachysylvia decurtata leeft ten westen van de Andes, heeft een grijze kop met een witte oogring en witte onderdelen. De tennesseezanger Leiothlypis peregrina heeft een spitse, donkere snavel en een lichte wenkbrauwstreep.
Leefgebied
Droog en halfvochtig bos, galerijbos, bosranden, struweel met bomen, plantages en parken, tot ongeveer 1000 m, plaatselijk hoger. Zoekt in het blad van de middelste en hogere lagen naar insecten, vaak in gemengde groepen. Het nest is een klein, hangend kommetje in een vork van een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het noorden, in het Caribisch laagland, rond de Sierra Nevada de Santa Marta, op het schiereiland Guajira, in de Magdalenavallei en in de llanos aan de voet van de Oostelijke Cordillera. Ontbreekt in Ecuador, Peru en Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama, in Venezuela en op Trinidad.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de bosjes en tuinen aan de voet van de Sierra Nevada de Santa Marta, bijvoorbeeld rond Minca of Santa Marta, naar gemengde groepen. Luister naar het herhaalde, heldere zinnetje.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt verstoord en halfopen land en is in een groot deel van zijn gebied algemeen.
Wetenschappelijke naam
Pachysylvia aurantiifrons | (Lawrence, 1861) (GBIF: Hylophilus aurantiifrons)
Lawrence beschreef de soort in 1861 als Hylophilus aurantiifrons; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachysylvia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'groot, gedrongen', en Sylvia, het geslacht van de grasmussen. De soortnaam komt van nieuw-Latijn aurantius, 'oranje', en Latijn frons, 'voorhoofd': 'met oranje voorhoofd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit langs de Panamaspoorlijn, Panama.