Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Roodnekvireo
Roodnekvireo | Pachysylvia semibrunnea
Rufous-naped Greenlet | Verdillo nuquirrufo | Vite-vite-de-nuca-ruiva
De roodnekvireo is een kleine vireo van de lagere bergbossen van de noordelijke Andes, met een opvallend roodbruine kruin en nek. Hij leeft vooral in Colombia en het oosten van Ecuador. Hij foerageert in het middelste en hogere deel van het bos, vaak in gemengde groepen.
Geluid
Een snelle, kabbelende reeks tonen, vaak herhaald. Roept met een nasaal, scheldend geluid.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een korte, lichte snavel, donkere ogen en een vrij korte staart. Kruin, nek en zijhals zijn roodbruin, het gezicht is grijsachtig wit. Rug, vleugels en staart zijn olijfgroen. Keel en buik zijn witachtig, borst en flanken grijsachtig met een geelbruine waas. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De okerkapvireo Tunchiornis ochraceiceps heeft een okerkleurige kruin, lichte ogen en een okergele borst en leeft lager in het binnenste van het bos, meestal beneden de 1200 m. De bruinvoorhoofdvireo Pachysylvia hypoxantha heeft een bruine kap en gele onderdelen en leeft in het Amazonelaagland. De witbrauwvireo Vireo leucophrys heeft een bruine kap met een witte wenkbrauwstreep en gelige buik, en een langere snavel.
Leefgebied
Vochtig lager bergbos en voetheuvelbos, bosranden, oud secundair bos en schaduwkoffie, ongeveer tussen 1000 en 2200 m. Zoekt in het blad en de lianen van de middelste en hogere lagen naar insecten, vaak in gemengde groepen met tangares en zangers. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in de drie Andesketens, vooral op de hellingen van de Magdalena- en de Caucavallei, en op de oostflank in Caquetá en Putumayo. Ecuador: op de oostflank, vooral in Napo. Peru: geen zekere waarnemingen. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Colombia in de bosranden en schaduwkoffie van de Centrale Cordillera, bijvoorbeeld in Caldas of Risaralda, naar gemengde groepen. In Ecuador op de oostflank langs de weg naar Tena.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing van de lagere bergbossen verkleint het leefgebied, maar de soort verdraagt oud secundair bos en schaduwkoffie.
Wetenschappelijke naam
Pachysylvia semibrunnea | (de Lafresnaye, 1845) (GBIF: Hylophilus semibrunneus)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1845 als H[ylophilus] semi-brunneus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachysylvia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'groot, gedrongen', en Sylvia, het geslacht van de grasmussen. De soortnaam komt van Latijn semi-, 'half', en middeleeuws Latijn brunneus, 'bruin': 'half bruin', naar de roodbruine kruin en nek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.