Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Kleine vireo
Kleine vireo | Pachysylvia decurtata
Lesser Greenlet | Verdillo menor | Vite-vite-pequeno
De kleine vireo is een van de kleinste vireo's, een gedrongen, kortstaartig vogeltje van het bladerdak van vochtig en halfvochtig bos ten westen van de Andes. Zijn steeds herhaalde, korte zangfrase is een vertrouwd geluid in het laagland van West-Colombia en West-Ecuador.
Geluid
Een korte, snelle, heldere frase, zoals tsjiwiewiet, steeds herhaald met korte tussenpozen. Roept ook een nasaal njèè.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10,5 cm, gedrongen, met een korte staart en een korte, vrij dikke snavel. De bovendelen zijn olijfgroen, de kop iets grijziger, met een duidelijke witte oogring. Het oog is donker. De onderdelen zijn witachtig, met een gele zweem op flanken en onderstaartdekveren. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De goudvoorhoofdvireo Pachysylvia aurantiifrons van Noord-Colombia heeft een goudgeel voorhoofd, gelere onderdelen en geen witte oogring. De roodnekvireo Pachysylvia semibrunnea heeft een roodbruine kruin en achterhals. De struikvireo Hylophilus flavipes heeft een licht oog en een lichte snavel en leeft in droog struweel.
Leefgebied
Bladerdak en randen van vochtig en halfvochtig bos, hoog secundair bos, bosranden en schaduwplantages, van zeeniveau tot ongeveer 1200 m, plaatselijk hoger. Doorzoekt actief het blad naar insecten, vaak in gemengde groepen. Het nest is een kleine, hangende kom in een vork van een twijg.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de Pacifische helling, in het noorden en in de valleien van de Magdalena en de Cauca. Ecuador: in het westelijk laagland en de westelijke voetheuvels, zuidwaarts tot El Oro en Loja. Peru: alleen in het uiterste noordwesten, in Tumbes. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Zuid-Mexico door Midden-Amerika.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in bosranden en schaduwkoffie in West-Ecuador of het Colombiaanse laagland naar de herhaalde frase en zoek in het hoge blad naar een klein, actief vogeltje met een witte oogring.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen; verdraagt secundair bos en schaduwplantages.
Wetenschappelijke naam
Pachysylvia decurtata | (Bonaparte, 1838) (GBIF: Hylophilus decurtatus)
Bonaparte beschreef de soort in 1838 als Sylvicola decurtata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachysylvia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'groot, gedrongen', en Sylvia, het geslacht van de grasmussen. De soortnaam komt van Latijn decurtatus, 'ingekort, afgeknot', waarschijnlijk naar de korte staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guatemala.