Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Canadese zanger
Canadese zanger | Cardellina canadensis
Canada Warbler | Reinita canadiense | Mariquita-do-canadá
De canadese zanger broedt in vochtige gemengde bossen van Canada en het noordoosten van de Verenigde Staten en overwintert grotendeels in de Andes. Hij is grijs van boven en geel van onder, met een ketting van zwarte streepjes over de borst en een lichte bril. In het gidsgebied is hij in de winter een regelmatige gast in bergbos, vaak in gemengde troepen.
Geluid
De roep is een scherp, wat klakkend tsjip of tsjup. De zang is een snelle, onregelmatige reeks heldere, tjilpende tonen, vaak ingeleid door een tsjip; in het gidsgebied vooral in het voorjaar te horen.
Opname: Sue Riffe — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een vrij lange staart zonder witte vlekken. De bovenzijde is effen blauwgrijs, zonder vleugelstrepen. De onderzijde is heldergeel met witte onderstaartdekveren. Het mannetje heeft een zwartachtig voorhoofd en wangen en een duidelijke ketting van zwarte streepjes over de borst; een gele teugel en een witte oogring vormen een bril. Vrouwtjes en jonge vogels hebben een grijzere kop en een vage, grijze borstketting, maar wel de bril.
Verwarringssoorten
De magnoliazanger Setophaga magnolia heeft een gele stuit, witte vleugelstrepen en witte vlekken in de staart. De wilsons zanger Cardellina pusilla is olijfgroen van boven en mist de borstketting. De brilzanger Myioborus melanocephalus heeft ook een bril en een gele onderzijde, maar een roodbruine of zwarte kruin en veel wit in de staart.
Leefgebied
In de winter in de ondergroei en middenlaag van vochtig bergbos en nevelwoud, bosranden en oud secundair bos, vooral tussen 1000 en 2500 m; op doortrek ook lager. Sluit zich bijna altijd aan bij gemengde troepen en vangt insecten met korte vluchtjes en door ze van bladeren te pikken. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: vrij algemene wintergast in de drie Andesketens, de Serranía de Perijá en de Sierra Nevada de Santa Marta; op doortrek ook in het noordelijke laagland. Ecuador: op beide Andeshellingen. Peru: langs de oostelijke Andeshelling zuidwaarts tot Cuzco en Puno, naar het zuiden schaarser. Bolivia: hooguit enkele meldingen. Ontbreekt op de Galápagos. Broedt in Canada en het noordoosten van de Verenigde Staten.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg tussen november en maart gemengde troepen in nevelwoud langs bospaden, bijvoorbeeld in de oostelijke en westelijke Andes van Ecuador; let op een grijs-gele zanger met bril die laag tot halfhoog insecten vangt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is op lange termijn sterk afgenomen; verlies van bergbos in de Andes, waar het grootste deel overwintert, is een belangrijke bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Cardellina canadensis | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Muscicapa canadensis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Cardellina werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam is een verkleinwoord van cardella, een Italiaans dialectwoord voor de putter. De soortnaam canadensis verwijst naar Canada, niet noodzakelijk de typelocatie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Canada.