Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Meniezanger
Meniezanger | Myioborus miniatus
Slate-throated Whitestart | Chipe de montaña | Mariquita-cinza
De meniezanger is de meest verbreide soort van het geslacht Myioborus, met een verspreidingsgebied van Mexico tot Bolivia. In het gidsgebied bewoont hij vooral de lagere en middelste hellingen van de Andes, onder de hoogtezone van de brilzanger en de zwartoorzanger. Hij spreidt voortdurend de staart en laat de vleugels hangen, waarbij de witte buitenste staartpennen oplichten.
Geluid
De roep is een dun, hoog tsip. De zang is een reeks snelle, hoge tjiptonen die vaak versnelt of in toonhoogte wisselt, ongeveer tsjie-tsjie-tsjie-tsjiwe-tsjiwe.
Opname: Santiago Varela L. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm, met een lange, afgeronde staart die vaak gespreid wordt. De bovendelen zijn leigrijs; voorhoofd, gezicht en keel zijn donkerder, zwartachtig leigrijs. Een kastanjebruine kruinvlek is vaak grotendeels verborgen. Borst en buik zijn in het gidsgebied geel, soms met een oranje zweem op de borst; in Midden-Amerika zijn ze oranje tot roodachtig, vandaar de naam. De onderstaartdekveren zijn wit en de zwarte staart heeft veel wit in de buitenste pennen. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn doffer en bruinachtig grijs, zonder kruinvlek en met een bleke, okerkleurige buik.
Verwarringssoorten
De brilzanger Myioborus melanocephalus leeft hoger, heeft een gele bril rond het oog en een gele keel. De zwartoorzanger Myioborus ornatus heeft een geel gezicht en een gele keel en een olijfkleurige rug. Op de Sierra Nevada de Santa Marta heeft de geelkruinzanger Myioborus flavivertex een zwarte kop met een gele kruin en een olijfgroene rug. In Bolivia heeft de bruinkapzanger Myioborus brunniceps een gele keel en een roodbruine kap. De amerikaanse roodstaart Setophaga ruticilla, een wintergast, spreidt ook de staart, maar heeft oranje of gele in plaats van witte vlakken in de staart.
Leefgebied
Vochtig bergbos, bosranden, open plekken in het bos, secundair bos en schaduwkoffie, in het gidsgebied vooral van ongeveer 600 tot 2200 m, plaatselijk lager of hoger. Foerageert in de lagere en middelste lagen van het bos, vaak in gemengde groepen. Spreidt staart en vleugels om insecten op te schrikken en vangt die in korte vluchten. Het nest is een half overdekte kom van mos en gras op de grond, meestal tegen een steile berm of oever.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in alle drie Andesketens, op de Sierra Nevada de Santa Marta, in de Serranía de Perijá en de Serranía de la Macarena. Ecuador: op beide flanken van de Andes. Peru: langs de oostflank van de Andes over de hele lengte van het land. Bolivia: op de oostflank van de Andes, in de Yungas. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico tot Panama, in Venezuela en in de tepui-gebergten van Guyana en Noord-Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langs bosranden aan bergwegen tussen ongeveer 1000 en 2000 m, bijvoorbeeld op de oostflank in Ecuador en Peru. Let in gemengde groepen op een kleine zanger die met gespreide staart en hangende vleugels rondspringt en de witte staartzijden laat zien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is algemeen in een groot verspreidingsgebied en gebruikt ook bosranden en secundaire begroeiing.
Wetenschappelijke naam
Myioborus miniatus | (Swainson, 1827)
Swainson beschreef de soort in 1827 als Setophaga miniata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myioborus werd in 1865 ingevoerd door Baird. De geslachtsnaam combineert Grieks muia, 'vlieg', met -boros, '-etend': vliegeneter. De soortnaam komt van Latijn miniatus, 'menierood, vermiljoen', van minium, 'menie'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Morelia, Michoacán, Mexico.