Alle soorten › Scharrelaarachtigen › Motmots › Caribische motmot
Caribische motmot | Momotus subrufescens
Whooping Motmot | Momoto rojizo | Udu-gritador
De caribische motmot is de Momotus-motmot van de drogere laaglanden ten westen van de Andes, van het Caribische noorden van Colombia tot het noordwesten van Peru. Hij zit roerloos rechtop op een tak en zwaait zijn lange staart met vlaggetjes als een slinger heen en weer. Hij hoorde vroeger bij de blauwkruinmotmot, die in meerdere soorten is opgesplitst.
Geluid
Een holle, licht oplopende roep, enkel of dubbel, als hoe-oep of hoe-doe, vooral in de schemering voor zonsopgang, vaak beantwoord door andere vogels.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
38–43 cm, inclusief de lange staart met vlaggetjes met zwarte toppen. De kruin is zwart, omringd door een blauwe band, aan de voorkant turquoise en achteraan meer violetblauw. Een breed zwart oogmasker is van onderen blauw afgezet. De bovendelen zijn groen. De onderdelen zijn kaneelkleurig tot olijfgroen-kaneel, het zuidelijke ras groener, met een of twee zwarte vlekjes op de borst. De iris is rood. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met een kleinere kruintekening.
Verwarringssoorten
De amazonemotmot Momotus momota lijkt er sterk op, maar leeft ten oosten van de Andes. De hooglandmotmot Momotus aequatorialis is groter en groener van onderen en leeft hoger in de Andes. De rosse motmot Baryphthengus martii en de breedsnavelmotmot Electron platyrhynchum hebben een geheel roestbruine kop zonder blauwe kruinring en leven in vochtiger bos. De kleine motmot Hylomanes momotula is veel kleiner, met een korte staart.
Leefgebied
Droog en halfvochtig bos, galerijbos, oud secundair bos, bosranden en plantages met schaduwbomen, van het laagland tot ongeveer 1500 m. Zit lang stil en vliegt uit naar grote insecten, spinnen, kleine hagedissen en andere kleine dieren op de grond en in het gebladerte, en eet ook vruchten. Broedt in een lange gang in een aarden wal, oever of greppelrand.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribische laagland en de uitlopers in het noorden, rond de Sierra Nevada de Santa Marta en in de Magdalenavallei. In Ecuador in het westelijke laagland en de uitlopers. In Peru in het noordwesten, in Tumbes en Piura. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama en het noordwesten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In droogbos en schaduwrijke plantages, zoals in het droogbos van het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru en rond de Sierra Nevada de Santa Marta. In de vroege ochtend verraden de roepen de vogels; daarna zitten ze vaak stil in de schaduw op middelhoogte.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt een door de mens veranderd landschap met bomen, maar het droogbos van de westkust wordt sterk gekapt.
Wetenschappelijke naam
Momotus subrufescens | Sclater, 1853
Sclater beschreef de soort in 1853 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Momotus werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam is een verlatijnsing van momot of motmot, een Mexicaanse (Nahuatl) naam voor deze vogels. De soortnaam subrufescens komt van Latijn sub, 'enigszins', en rufescens, 'roodachtig', naar het roodbruine verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia.