Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Carrikers tiran
Carrikers tiran | Myiophobus inornatus
Unadorned Flycatcher | Mosquero sencillo | Filipe-simples
Carrikers tiran is een kleine, eenvoudig getekende tiran van het lagere bergbos op de oostflank van de Andes in Zuidoost-Peru en Bolivia. Het hele verspreidingsgebied ligt binnen het gidsgebied. Over zijn levenswijze is minder bekend dan over de meeste verwanten.
Geluid
Hoge, dunne tsip-roepjes en een korte reeks scherpe tonen; weinig beschreven.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een korte, platte snavel met een lichte ondersnavel. De bovendelen zijn olijfbruin, met een smalle, lichte oogring. De onderdelen zijn geel, met een olijfkleurige waas op de borst. De vleugels hebben twee okerkleurige vleugelstrepen. Een kruinvlek ontbreekt of is klein en verborgen. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De goudtiran Myiophobus flavicans is iets groter en groener, met een duidelijker gele bril, en leeft meestal hoger. De roraimatiran Myiophobus roraimae heeft roodbruine vleugelstrepen. De roesttiran Myiophobus fasciatus is bruin met een gestreepte borst en leeft in open struweel.
Leefgebied
Vochtig lager bergbos en bosranden van de Yungas, vooral in de onder- en middenetage, ruwweg tussen 1000 en 2200 m. Vangt insecten met korte vluchten vanaf een tak, vaak in gemengde groepen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: op de oostflank van de Andes in het zuidoosten (Cusco, Puno). Bolivia: op de oostflank van de Andes in La Paz en Cochabamba. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied komt de soort niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs wegen door Yungasbos op de middelste hoogten, zoals in de Kosñipata-vallei in Peru of rond Coroico in Bolivia, en volg gemengde groepen in de lagere etage.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein, maar een groot deel van het bergbos op de oostflank is nog intact.
Wetenschappelijke naam
Myiophobus inornatus | Carriker, 1932
Carriker beschreef de soort in 1932 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myiophobus werd in 1850 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Grieks muia, 'vlieg', en phobos, 'schrik, angst'. De soortnaam komt van Latijn inornatus, 'onversierd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Santo Domingo (Inca-mijn), Puno, Peru.