Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Chaco-arend
Chaco-arend | Buteogallus coronatus
Chaco Eagle | Águila coronada | Águia-cinzenta
De chaco-arend is een grote, bleekgrijze arend met een opvallende kuif, die leeft in de open droge bossen en savannen in het midden van Zuid-Amerika. Hij is overal zeldzaam en de stand is klein. In het gidsgebied komt hij alleen in het laagland van Bolivia voor.
Geluid
Een hoge, lang aangehouden fluittoon, vaak herhaald; ook een reeks korte, schrille roepen.
Opname: Richard E. Webster — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
73–79 cm; het vrouwtje is groter dan het mannetje. De volwassen vogel is egaal bleek asgrijs tot grijsbruin, met een lange, puntige kuif die vaak rechtop staat. De slagpennen zijn donkerder. De staart is vrij kort en zwart, met één brede witte middenband en een witte punt. De washuid en de poten zijn geel. In de vlucht zijn de vleugels lang en zeer breed. Jonge vogels zijn bruinig van boven en lichtgeelbruin van onder met donkere strepen, met een lichte kop en een gebandeerde staart.
Verwarringssoorten
De grijze arendbuizerd Geranoaetus melanoleucus heeft een donkere borst die afsteekt tegen een witte buik, geen kuif en een zeer korte, wigvormige staart. De amerikaanse zwarte arend Buteogallus solitarius is donkerder leigrijs, met een korte kuif, en leeft in bergbos. De savannebuizerd Buteogallus meridionalis is kleiner en roodbruin. De wurgarend Morphnus guianensis heeft een witte buik en een lange, gebandeerde staart en leeft in vochtig bos.
Leefgebied
Open droog bos, Chaco-bos, cerrado, savannen met verspreide bomen en struweel. In het laagland, tot ongeveer 1000 m. Zit lang op een open uitkijkpost in een boom of op een paal en jaagt vooral op gordeldieren en andere middelgrote zoogdieren, verder op slangen en vogels, en eet ook aas. Het nest is een groot takkennest in een boom; er wordt één jong per broedsel grootgebracht.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia schaars in het laagland van het oosten en zuidoosten: de Chaco, het Chiquitano-droogbos en de savannen van het oosten. Niet in Colombia, Ecuador en Peru. Buiten het gidsgebied in het midden en zuiden van Brazilië, in Paraguay en in het noorden en midden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de Boliviaanse Chaco en het droge bos van Santa Cruz langs open wegen, waar de vogel soms op een dode boom of paal zit. Waarnemingen zijn schaars; let op een grote, grijze roofvogel met kuif en korte staart.
Staat van instandhouding
Bedreigd. De stand is klein en neemt af door vervolging, omzetting van droog bos en savanne in landbouwgrond, aanrijdingen en elektrocutie aan hoogspanningsleidingen.
Wetenschappelijke naam
Buteogallus coronatus | (Vieillot, 1817) (GBIF: Harpyhaliaetus coronatus)
Vieillot beschreef de soort in 1817 als Harpyia coronata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Buteogallus werd in 1830 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam is een samenvoeging van de geslachtsnamen Buteo (buizerds) en Gallus (kippen, Latijn gallus, 'haan'). Lesson stelde het geslacht in 1830 in. De soortnaam is Latijn coronatus, 'gekroond', naar de kuif. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.