Alle soorten › Eendachtigen › Eenden, ganzen en zwanen › Chileense taling
Chileense taling | Anas flavirostris
Yellow-billed Teal | Pato barcino | Marreca-pardinha
De Chileense taling is een kleine, gedrongen taling met een gele snavel, algemeen op de meren en venen van de puna in het zuiden van het gidsgebied. In de Andes van Peru en Bolivia leeft de ondersoort oxyptera, die lichter en minder gevlekt is dan de vogels uit het laagland van Argentinië. Naar het noorden toe wordt hij vervangen door de andestaling.
Geluid
Het mannetje geeft een helder, kort fluitend prrip, vaak herhaald; het vrouwtje een raspend, aflopend kwaken.
Opname: Franco Vushurovich — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
36–43 cm, met een ronde kop, een korte hals en een korte, spitse staart. De kop en hals zijn grijsbruin met fijne donkere spikkels, iets donkerder op de kruin. Het lichaam is geelbruin, met donkere vlekken op borst en flanken; de oostelijke Andesvorm heeft een vrij lichte, weinig gevlekte onderzijde. De snavel is helder geel met een zwarte rug en punt. De spiegel is zwart met een groene glans en een geelbruine voor- en achterrand. De seksen zijn vrijwel gelijk; het vrouwtje is iets doffer.
Verwarringssoorten
De Zuid-Amerikaanse pijlstaart Anas georgica is groter en slanker, met een langere hals en staart, een warmbruine kruin en een bruiner lichaam. De andestaling Anas andium heeft een donkere, blauwgrijze snavel en leeft verder noordelijk. De punataling Spatula puna heeft een donkere kap, witte wangen en een blauwe snavel.
Leefgebied
Meren, plassen, venen (bofedales), langzaam stromende beken en natte weiden op de puna, ruwweg tussen 3000 en 4600 m, plaatselijk lager. Grondelt in ondiep water en graast op oevers, op zaden, waterplanten en ongewervelde dieren. Nestelt op de grond in dichte begroeiing of in holten tussen rotsen, soms in een oude nestkamer of boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in de Andes, vooral van het centrum naar het zuiden, plaatselijk ook in kustlagunes. In Bolivia op het altiplano en in de Andes. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noorden van Chili, Argentinië, Uruguay, het zuiden van Brazilië en op de Falklandeilanden.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op meren en venen in de puna, bijvoorbeeld bij het Titicacameer, in Salinas y Aguada Blanca bij Arequipa en rond het Junínmeer. Kleine groepen zitten vaak op de oever tussen andere eenden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk bejaagd; venen en meren op de puna staan onder druk door begrazing, waterwinning en mijnbouw.
Wetenschappelijke naam
Anas flavirostris | Vieillot, 1816
Vieillot beschreef de soort in 1816 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Anas werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Latijn anas, 'eend'. De soortnaam combineert Latijn flavus, 'geel', met -rostris, 'gesnaveld', naar de gele snavel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Buenos Aires, Argentinië.