Alle soorten › Zangvogels › Lijsters › Crèmebuiklijster

Crèmebuiklijster | Turdus amaurochalinus

Creamy-bellied Thrush | Zorzal chalchalero | Sabiá-poca

De crèmebuiklijster is een grijsbruine lijster van droge en halfvochtige bossen in het zuiden van Zuid-Amerika, met een crèmewitte buik en zwartachtige teugels. In het gidsgebied broedt hij in Bolivia; vogels uit het zuiden trekken in de zuidelijke winter noordwaarts naar het Amazonelaagland van Bolivia en Peru. Het mannetje heeft in de broedtijd een felgele snavel.

Crèmebuiklijster (Turdus amaurochalinus)
Foto: Peterwchen — CC BY-SA 4.0 · Wikimedia Commons

Geluid

De zang is een langzame, vrij eentonige reeks korte, fluitende frasen, eenvoudiger dan bij de meeste andere lijsters. De roep is een droog pok en een zacht tsjuk.

Luister: ZangXC1163756

Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

22–23 cm. De bovendelen zijn egaal grijsbruin tot olijfbruin. De keel is wit met donkere strepen, de borst lichtgrijsbruin en de buik crèmewit. De teugels zijn zwartachtig, wat de kop een donkere vlek voor het oog geeft. Het mannetje heeft in de broedtijd een felgele snavel; daarbuiten, en bij het vrouwtje, is de snavel donker hoornkleurig met een gelige basis. De poten zijn grijsbruin. Jonge vogels hebben lichte vlekken op de bovendelen en donkere vlekken op de borst.

Verwarrings­soorten

De zwartsnavellijster Turdus ignobilis heeft geen donkere teugels, een donkere snavel en een bruinere borst. De vaalborstlijster Turdus leucomelas heeft een grijze kop die afsteekt tegen de bruine rug en roestbruine ondervleugels. Hauxwells lijster Turdus hauxwelli is warmer roodbruin, met geelbruine flanken. Het vrouwtje van de witoksellijster Turdus nigriceps is olijfbruiner, met een sterker gestreepte keel en zonder donkere teugels.

Leefgebied

Droog en halfvochtig bos, Chaco-bos, galerijbos, bosranden, struweel met bomen, parken en tuinen, van het laagland tot ongeveer 2500 m in de Andesvalleien van Bolivia; in de zuidelijke winter ook in bosranden en open bos in het Amazonelaagland. Zoekt op de grond naar insecten en andere ongewervelden, en eet daarnaast vruchten. Het nest is een kom in een boom of struik.

Verspreiding en trek

In Bolivia wijdverbreid in het laagland en de droge Andesvalleien, als broedvogel vooral in het zuiden en oosten; in het noorden vooral als wintergast. In Peru als wintergast uit het zuiden in het Amazonelaagland en de voetheuvels van de oostflank. In Ecuador een zeldzame wintergast in het oosten. In Colombia alleen enkele meldingen in het uiterste zuidoosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Paraguay, Uruguay, Argentinië en het zuiden en midden van Brazilië.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Zoek in Bolivia in parken en droog bos rond Santa Cruz en in de droge Andesvalleien. Van april tot september ook in bosranden in het laagland van zuidoost-Peru.

Staat van instandhouding

Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen, en verdraagt halfopen landschap, aanplant en stedelijk groen.

Wetenschappelijke naam

Turdus amaurochalinus | Cabanis, 1851

Cabanis beschreef de soort in 1851 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Turdus werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Latijn turdus, 'lijster'. De soortnaam komt van Grieks amauros, 'donker', en khalinos, 'teugel', naar de donkere teugel tussen snavel en oog. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio Grande do Sul, Brazilië.