Alle soorten › Steltloperachtigen › Plevieren › Dikbekplevier
Dikbekplevier | Anarhynchus wilsonia
Wilson's Plover | Chorlito piquigrueso | Batuíra-bicuda
De dikbekplevier is een middelgrote plevier van zandstranden en getijdenvlakten aan de warme kusten van Amerika. Hij valt op door zijn lange, zware zwarte snavel, die veel forser is dan bij de andere kleine plevieren. In het gidsgebied broedt hij langs de Pacifische kust van Colombia tot in het noorden van Peru en aan de Caribische kust van Colombia.
Geluid
Een droog, scherp kwit of wiet, vaak herhaald bij verstoring; verder een kort, ratelend dzrrt bij onrust in het broedgebied.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
18–20 cm, met een grote kop, een lange, dikke zwarte snavel en vleesroze tot grijsroze poten. De bovendelen zijn grijsbruin, het voorhoofd en een streep boven het oog zijn wit. Het mannetje heeft in het broedkleed een zwarte band op de voorkruin, zwarte teugels en een brede zwarte borstband; bij de Pacifische vogels zijn wangen en kruin vaak roestig getint. Bij het vrouwtje zijn borstband en kopstrepen bruin, vaak met een roestige zweem. Jonge vogels lijken op het vrouwtje, met lichte randen aan de veren van de bovendelen en een vaak onderbroken borstband.
Verwarringssoorten
De halsbandplevier Anarhynchus collaris is kleiner, met een dunne snavel, een smallere borstband en zonder witte nekband. De Amerikaanse bontbekplevier Charadrius semipalmatus is kleiner, met een korte snavel met oranje basis, oranje poten en een witte nekband. De sneeuwplevier Anarhynchus nivosus is kleiner en bleker, met een dunne snavel en alleen donkere vlekken aan de borstzijden.
Leefgebied
Zandstranden, getijdenvlakten, lagunes, zoutpannen en open plekken bij mangroven, van zeeniveau tot enkele meters erboven; komt zelden landinwaarts. Eet vooral krabben, ook wormen en andere kleine ongewervelden, die hij met korte loopjes en een snelle pik vangt. Het nest is een ondiep kuiltje in zand of schelpen boven de vloedlijn.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia langs de Caribische kust, waaronder La Guajira, en langs de Pacifische kust. In Ecuador langs de hele kust, plaatselijk talrijker bij lagunes en zoutpannen van Santa Elena en Guayas. In Peru langs de kust in het noorden, vooral in Tumbes en Piura, zuidelijker schaarser. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied langs de kusten van de Verenigde Staten, Mexico en Midden-Amerika, in het Caribisch gebied en langs de noordkust van Zuid-Amerika tot in Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op brede stranden en wadplaten bij lagunes en zoutpannen, vooral bij laag water, wanneer de vogels op krabben jagen. In de broedtijd lopen paren op de hogere, droge delen van het strand.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand lijdt plaatselijk onder verstoring van stranden, kustbebouwing en de omzetting van getijdenvlakten in garnalenkwekerijen.
Wetenschappelijke naam
Anarhynchus wilsonia | (Ord, 1814)
Ord beschreef de soort in 1814 als Charadrius wilsonia; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Anarhynchus werd in 1832 ingevoerd door Quoy & Gaimard. De geslachtsnaam komt van Grieks ana-, 'terug, omhoog', en rhunkhos, 'snavel', naar de opzij gebogen snavel van de typesoort, de scheefbekplevier. De soortnaam eert Alexander Wilson (1766–1813), Schots-Amerikaans ornitholoog, met wie Ord bevriend was. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cape May, New Jersey, VS.