Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Donkere bladkrabber
Donkere bladkrabber | Sclerurus obscurior
Dusky Leaftosser | Tirahojas oscuro | Vira-folha-de-peito-vermelho
De donkere bladkrabber is de meest verbreide bladkrabber van het gidsgebied, van het Chocó-regenwoud tot de oostelijke voetheuvels van de Andes en het westen van het Amazonegebied. Lange tijd gold hij als deel van de bruinkeelbladkrabber, maar genetisch onderzoek liet zien dat de Zuid-Amerikaanse vogels een eigen soort vormen. Hij leeft op de bosbodem en werpt met zijn snavel bladeren opzij om prooi te vinden.
Geluid
De zang is een reeks van vier tot vijftien opwaarts gebogen fluittonen die geleidelijk dalen, soms ingeleid door een scherpe toon en afgesloten met korte, haperende tonen. Toonhoogte en aantal tonen verschillen per streek. De roep is een korte, scherpe, explosieve toon.
Opname: Sergio Adrian Garcia-Murcia — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–17 cm, met een lange, rechte, dunne snavel, een korte zwartachtige staart en korte poten. De bovendelen zijn donker roodbruin tot kastanjebruin, met een roder getinte stuit. De keel is warm okerkleurig tot roestbruin en gaat over in een donkerder kastanjebruine borst. De bovensnavel is donker, de ondersnavel tweekleurig. Vogels uit de Andes van Colombia (andinus) zijn lichter, met een helderder roestrode stuit; die uit het westelijke laagland zijn het donkerst. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer, met lichte streepjes op de borst en een geschubd patroon op keel en borst.
Verwarringssoorten
De kortsnavelbladkrabber Sclerurus rufigularis is kleiner, met een duidelijk kortere snavel, en leeft in het Amazonelaagland. De zwartstaartbladkrabber Sclerurus caudacutus is groter, met een witachtige, geschubde keel en zonder roodbruine stuit. De schubkeelbladkrabber Sclerurus guatemalensis van het westelijke laagland heeft een witte, zwart geschubde keel. De grijskeelbladkrabber Sclerurus albigularis heeft een grijswitte keel die scherp afsteekt tegen de roestrode borst.
Leefgebied
Vochtig, groenblijvend bos van het laagland tot het lagere bergbos, vooral op steile hellingen en langs ravijnen en beken, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, plaatselijk tot ruim 2000 m. Zoekt alleen of in paren op de grond naar insecten en andere ongewervelden, door bladeren weg te wippen en in strooisel en rottend hout te porren. Het nest ligt aan het eind van een tunnel in een aarden wand of oever.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland, in de Andes van de Serranía del Perijá zuidwaarts en in de oostelijke voetheuvels en het aangrenzende Amazonegebied. In Ecuador in het westelijke laagland en de voetheuvels en aan de oostflank van de Andes. In Peru aan de oostflank van de Andes en in het westen van het Amazonegebied. In Bolivia langs de voet van de Andes in het noorden en midden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied Venezuela, de Guyana's, het Braziliaanse Amazonegebied en het oosten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop vroeg in de ochtend langzaam over bospaden op steile hellingen en langs beekdalen, en luister naar de dalende reeks fluittonen en het geritsel van weggeworpen bladeren. Bij verstoring vliegt de vogel laag weg met een scherpe roep.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd als afzonderlijke soort. Het verspreidingsgebied is groot, maar de soort heeft gesloten bos met een intacte strooisellaag nodig en verdwijnt uit sterk versnipperd bos.
Wetenschappelijke naam
Sclerurus obscurior | Hartert, 1901
Hartert beschreef de soort in 1901 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sclerurus werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Grieks sklēros, 'stijf', en oura, 'staart'. De soortnaam obscurior is Latijn voor 'donkerder', de vergrotende trap van obscurus. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Lita, Ecuador.