Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Bruinkeelbladkrabber
Bruinkeelbladkrabber | Sclerurus mexicanus
Tawny-throated Leaftosser | Tirahojas golianteado | Vira-folha-mesoamericano
De bruinkeelbladkrabber is een donkerbruine bladkrabber met een warm okerkleurige keel uit de vochtige bossen van Midden-Amerika. Sinds de Zuid-Amerikaanse vogels als donkere bladkrabber zijn afgesplitst, omvat de soort alleen nog de vogels van Mexico tot Panama. Zoals alle bladkrabbers werkt hij op de bosbodem, waar hij met zijn snavel bladeren opzij werpt.
Geluid
De zang is een reeks van vier tot ruim tien hoge, opwaarts gebogen fluittonen die geleidelijk dalen en soms eindigen in korte, haperende tonen. De roep is een scherpe, explosieve enkele toon, met onregelmatige tussenpozen herhaald.
Opname: Jorge Gabriel Campos — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met een lange, rechte, dunne snavel, een korte zwartachtige staart en korte poten. De bovendelen zijn donker kastanjebruin, de stuit is roestroder. Keel en bovenborst zijn warm okerbruin tot roestbruin en gaan over in een donkerder bruine buik. De bovensnavel is donker, de ondersnavel aan de basis lichter. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer, met fijne lichte schubjes op keel en borst.
Verwarringssoorten
De donkere bladkrabber Sclerurus obscurior is vrijwel gelijk en vervangt deze soort in Zuid-Amerika; in het veld gaat het onderscheid vooral op verspreiding. De schubkeelbladkrabber Sclerurus guatemalensis is groter, met een witte, zwart geschubde keel en zonder roestrode stuit. De grijskeelbladkrabber Sclerurus albigularis heeft een grijswitte keel die scherp afsteekt tegen een roestrode borstband.
Leefgebied
Vochtig, groenblijvend bos in laagland en heuvelland, vooral op steile hellingen en langs ravijnen, tot ongeveer 1500 m. Zoekt alleen of in paren op de grond naar insecten en andere ongewervelden, door bladeren weg te wippen en in strooisel en rottend hout te porren. Het nest ligt in een kamer aan het eind van een tunnel in een steile aarden wand.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied niet met zekerheid vastgesteld. De dichtstbijzijnde vogels leven in Panama; bladkrabbers met een okerkleurige keel in Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia zijn donkere bladkrabbers. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico door Midden-Amerika tot in Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Deze soort is alleen buiten het gidsgebied te zien, in de bossen van Midden-Amerika. Luister daar in de vroege ochtend naar de dalende reeks fluittonen en let op het geritsel van opgeworpen bladeren op de bosbodem.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige, nauwere opvatting van de soort. De bladkrabber is afhankelijk van gesloten bos met een dikke strooisellaag en verdwijnt bij kap en versnippering.
Wetenschappelijke naam
Sclerurus mexicanus | Sclater, 1857
Sclater beschreef de soort in 1857 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sclerurus werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Grieks sklēros, 'stijf', en oura, 'staart'. De soortnaam mexicanus verwijst naar Mexico. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Córdoba, Veracruz, Mexico.