Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Donkergrijze wouw
Donkergrijze wouw | Ictinia plumbea
Plumbeous Kite | Milano plomizo | Sovi
De donkergrijze wouw is een slanke, grijze wouw met lange, spitse vleugels, die boven het bos van het laagland jaagt op grote vliegende insecten. In de vlucht is het roodbruine veld in de handpennen zichtbaar. Hij zit vaak lang op een kale tak boven het bladerdak.
Geluid
Meestal stil. Soms een dun, dalend gefluit, sii-sieuw.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
33–38 cm; de seksen zijn vrijwel gelijk. Geheel leigrijs, met een lichtere grijze kop en rode ogen. De vleugels zijn lang en spits en reiken in zit voorbij de staartpunt. In de vlucht is een roodbruin veld aan de basis van de handpennen te zien. De zwarte staart heeft twee of drie smalle witte banden aan de onderkant. De poten zijn oranjegeel. Jonge vogels zijn donkergrijs van boven met lichte veerranden en wit van onder met grijze strepen; ze hebben weinig of geen roodbruin in de vleugel.
Verwarringssoorten
De mississippiwouw Ictinia mississippiensis heeft geen roodbruin in de vleugel, een lichtere kop en een effen zwarte staart zonder witte banden; de vleugelpunten reiken in zit tot ongeveer de staartpunt. In het gidsgebied is hij alleen doortrekker en wintergast. De slanksnavelwouw Helicolestes hamatus heeft bredere vleugels en een kortere staart en leeft in moerasbos. De vleermuisvalk Falco rufigularis heeft zwartachtige bovendelen, een witte keel en een roodbruine buik.
Leefgebied
Vochtig laaglandbos en bosranden, vooral langs rivieren, bij open plekken en in overstromingsbos, ook half open land met verspreide hoge bomen; meestal onder 1000 m, plaatselijk hoger aan de voet van de Andes. Jaagt in de vlucht op libellen, cicaden, kevers en andere grote insecten, die met de poten worden gepakt en in de lucht worden opgegeten; vangt ook hagedissen in het bladerdak. Het nest is een kleine takkenkom hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland ten oosten en ten westen van de Andes, ook in het Magdalenadal. In Ecuador in het westelijke en het oostelijke laagland. In Peru in het Amazonelaagland. In Bolivia in het noordelijke en oostelijke laagland. Vogels uit het zuiden van het verspreidingsgebied trekken in de zuidelijke winter noordwaarts, en vogels uit Midden-Amerika overwinteren in Zuid-Amerika, zodat de aantallen per seizoen wisselen. Buiten het gidsgebied van het oosten van Mexico tot het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs grote rivieren in het Amazonelaagland, vanaf een boot of vanaf een uitkijktoren boven het bladerdak; vogels zitten vaak op een kale tak boven het bos en vliegen van daaruit insecten achterna. Soms jagen kleine groepen samen boven het bos.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en in het laagland vrij algemeen.
Wetenschappelijke naam
Ictinia plumbea | (Gmelin, 1788)
Gmelin beschreef de soort in 1788 als Falco plumbeus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Ictinia werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks iktinos, 'wouw'. De soortnaam komt van Latijn plumbeus, 'loodgrijs'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.