Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Fijnstreepmierklauwier
Fijnstreepmierklauwier | Thamnophilus tenuepunctatus
Lined Antshrike | Batará listado | Choca-de-listras-finas
De fijnstreepmierklauwier is een zwart-wit gebandeerde mierklauwier van de oostflank van de Andes in Colombia, Ecuador en het noorden van Peru. Het mannetje is over het hele lichaam fijn zwart-wit gebandeerd; het vrouwtje is roodbruin van boven en gebandeerd van onder. Hij leeft in dichte begroeiing langs bosranden en in ruigte op open plekken.
Geluid
Een versnellende reeks korte, nasale tonen die eerst stijgt en daarna daalt, afgesloten met een harde, aangehouden, dalende toon, ongeveer ah-ah-ah-ahahahaha-kaaah. Daarnaast korte nasale roepen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met een kuif, een zware, aan de punt gehaakte snavel en een licht, gelig tot bruinachtig oog. Het mannetje is bijna overal gebandeerd met smalle witte en bredere zwarte banden; kruin en kuif zijn zwart, de keel is zwart-wit gestreept. Het vrouwtje heeft een roodbruine kruin, kuif, rug, vleugels en staart, een smalle zwart-witte nekband, een zwart-wit gestreepte kop en keel, en zwart-wit gebandeerde onderdelen met een roodbruine zweem op de achterflanken. Jonge mannetjes zijn geelbruin getint.
Verwarringssoorten
De gebandeerde mierklauwier Thamnophilus doliatus heeft bij het mannetje bredere witte banden, en het vrouwtje heeft effen kaneelkleurige onderdelen; hij leeft vooral in drogere, open streken in het laagland. De gestreepte mierklauwier Thamnophilus palliatus heeft bij beide seksen een effen kastanjebruine rug en vleugels en vervangt hem verder naar het zuiden in Peru. De zebramierklauwier Cymbilaimus lineatus heeft een rood oog en een zwaardere snavel en leeft hoger in het bos van het laagland.
Leefgebied
Randen van vochtig, groenblijvend bos en secundair bos, vooral met dicht struikgewas, en ruigte op open plekken en langs wegen. In Colombia ruwweg tussen 400 en 1500 m, in Ecuador meestal tussen 400 en 1400 m, in Peru tussen 700 en 1700 m, plaatselijk lager. Foerageert alleen of in paren, zelden in gemengde groepen, en pikt insecten en andere geleedpotigen van bladeren en takken tot ongeveer 10 m hoogte. Het nest is een open kom van worteltjes en schimmeldraden, met mos aan de buitenkant, opgehangen in een tak-vork van een struik op 1–2 m hoogte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de oostflank van de Oostelijke Cordillera in Cundinamarca en Meta, met een afzonderlijke populatie in Norte de Santander, en in het zuiden vanaf Putumayo. Ecuador: langs de hele oostflank van de Andes, zuidwaarts tot Zamora-Chinchipe. Peru: in het noorden, in Amazonas, Cajamarca en San Martín. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Het verspreidingsgebied ligt vrijwel geheel binnen het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bosranden, overwoekerde open plekken en wegbermen in de voetheuvels van de oostflank, bijvoorbeeld langs wegen die van de Andes naar het laagland afdalen. De luide, versnellende zang klinkt meestal uit dichte begroeiing.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen; de soort verdraagt secundaire begroeiing, en ontbossing vormt plaatselijk een mogelijke bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Thamnophilus tenuepunctatus | de Lafresnaye, 1853
De Lafresnaye beschreef de soort in 1853 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Thamnophilus werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks thamnos, 'struik', en philos, 'liefhebbend': struikminnaar. De soortnaam komt van Latijn tenuis, 'fijn, dun', en punctatus, 'gestippeld'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Anolaima, Colombia.