Alle soorten › Pelikaanachtigen › Reigers › Fluitreiger
Fluitreiger | Syrigma sibilatrix
Whistling Heron | Garza chiflona | Maria-faceira
De fluitreiger is een reiger van droog en vochtig grasland, die minder aan open water gebonden is dan de meeste reigers. Hij valt op door zijn bonte gezicht en zijn fluitende roep, waaraan hij zijn naam dankt. In het gidsgebied is hij een vogel van de savannes van de llanos en de Beni.
Geluid
Een hoog, helder en klagend gefluit, vaak in reeksen, als pjieuw-pjieuw, vooral in de vlucht en wanneer paren contact houden. Daarnaast korte, zachte tonen.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
53–58 cm, een middelgrote, vrij korthalzige reiger. Rug en vleugels zijn blauwgrijs, met lichtbruine, fijn zwart gestreepte vleugeldekveren. De kruin en de korte kuifveren zijn zwart, het gezicht heeft een blauwe naakte huid rond het oog. Hals en borst zijn roomkleurig tot goudgeel, de buik en de onderstaartdekveren zijn wit, net als de staart. De snavel is roze met een zwarte punt, de poten zijn zwartachtig. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met een grijzere hals.
Verwarringssoorten
De kapreiger Pilherodius pileatus heeft ook een zwarte kap en een blauw gezicht, maar is overwegend wit, met een blauwe snavelbasis, en zit meestal langs water. De cocoireiger Ardea cocoi is veel groter, met een witte hals en een zwarte kap, en een gele snavel. Van ver doet de grijs-gele kleur soms aan een jonge kwak denken, maar de lange roze snavel en het jagen in droog grasland zijn kenmerkend.
Leefgebied
Open savanne, natte en droge graslanden, weilanden met verspreide bomen en randen van moerassen en ondiepe plassen, in het laagland tot ongeveer 500 m. Loopt langzaam door het gras en vangt insecten, vooral sprinkhanen en kevers, daarnaast kikkers, hagedissen en kleine vissen. Het nest is een platform van takken in een boom, meestal alleen en niet in kolonies.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de llanos ten oosten van de Andes. In Bolivia in de savannes van het noorden en oosten, vooral in de Beni en Santa Cruz. In Peru alleen zeer plaatselijk in de savannes van de Pampas del Heath in het zuidoosten. Ontbreekt in Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela en, in een aparte zuidelijke populatie, van het zuiden van Brazilië en Paraguay tot het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Rijd langs de weiden en savannes van de llanos van Colombia of de Beni in Bolivia en kijk naar paartjes die in het droge gras lopen of op hekpalen en losse bomen zitten. De fluitende roep in de vlucht verraadt de soort vaak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert plaatselijk van extensief beweid grasland, maar omzetting van savanne in akkers kan leefgebied doen verdwijnen.
Wetenschappelijke naam
Syrigma sibilatrix | (Temminck, 1824)
Temminck beschreef de soort in 1824 als Ardea sibilatrix; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Syrigma werd in 1878 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam komt van Grieks surigma, 'gefluit', naar de fluitende roep. De soortnaam is Latijn sibilatrix, 'fluitster', naar de fluitende roep. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië en Paraguay.