Alle soorten › Pelikaanachtigen › Reigers › Kleine blauwe reiger

Kleine blauwe reiger | Egretta caerulea

Little Blue Heron | Garceta azul | Garça-azul

De kleine blauwe reiger is een slanke, middelgrote reiger waarvan de volwassen vogels donker leiblauw zijn en de jonge vogels helemaal wit. In het overgangskleed zijn vogels wit met blauwgrijze vlekken. Hij jaagt rustig en bedachtzaam in ondiep water, vaak in mangrove en langs kusten.

Kleine blauwe reiger (Egretta caerulea)
Foto: Dario Sanches from São Paulo, Brazil — CC BY-SA 2.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Meestal stil buiten de kolonies. Bij verstoring en in kolonies een schor, krassend gekwaak.

Luister: RoepXC796335

Opname: Valerie Heemstra — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

56–66 cm, met een vrij dikke, tweekleurige snavel: blauwgrijs met een zwarte punt. Volwassen vogels zijn egaal donker leiblauw, met een paarsbruine kop en hals; in de broedtijd met lange, draadvormige veren op kop, borst en rug. De poten zijn groenachtig grijs. Jonge vogels zijn wit, met vaak donkere vleugelpunten, groengele poten en dezelfde tweekleurige snavel. In het tweede kalenderjaar zijn ze bont wit en blauw. De seksen zijn gelijk.

Verwarrings­soorten

De Amerikaanse kleine zilverreiger Egretta thula lijkt sterk op een jonge kleine blauwe reiger, maar heeft een dunne, geheel zwarte snavel, gele teugels en zwarte poten met gele tenen, en jaagt actiever. De witbuikreiger Egretta tricolor is donker op de bovendelen, maar heeft een witte buik en een langere, dunnere snavel. De roodhalsreiger Egretta rufescens in donker kleed is groter, met een rossige, ruige hals en een roze snavel met zwarte punt.

Leefgebied

Mangrove, getijdenvlakten, lagunes, estuaria en kustmoerassen, daarnaast zoetwatermoerassen, rijstvelden en oevers van meren in het laagland; plaatselijk ook in Andesdalen tot ongeveer 2500 m. Loopt langzaam door ondiep water en vangt vissen, krabben, garnalen, kikkers en waterinsecten. Broedt in gemengde kolonies met andere reigers, in mangrove of bomen boven water.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

In Colombia aan de Caribische en de Pacifische kust en in het binnenland langs de grote rivieren en moerassen van het laagland. In Ecuador vooral aan de kust en in het westelijke laagland, schaars in het oosten. In Peru langs de hele kust en in het Amazonelaagland. In Bolivia schaars in het laagland van het noorden en oosten. Op de Galápagos een zeldzame dwaalgast. Buiten het gidsgebied van het oosten van de Verenigde Staten en Mexico tot het noorden van Argentinië en het zuiden van Brazilië.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Kijk in de mangrove en op de slikken rond de Golf van Guayaquil in Ecuador of langs de kust van Tumbes in Peru; zowel witte jonge vogels als donkere volwassenen zitten vaak tussen andere reigers. Witte vogels zijn aan de tweekleurige snavel te herkennen.

Staat van instandhouding

Wereldwijd niet bedreigd. Bedreigingen zijn plaatselijk verlies van mangrove en wetlands en verstoring van broedkolonies.

Wetenschappelijke naam

Egretta caerulea | (Linnaeus, 1758)

Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Ardea caerulea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Egretta werd in 1817 ingevoerd door Forster. De geslachtsnaam komt van Provençaals-Frans aigrette, 'kleine zilverreiger', een verkleinwoord van aigron, 'reiger'. De soortnaam is Latijn caeruleus, 'blauw'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit South Carolina, Verenigde Staten.