Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Geelbaardincagors
Geelbaardincagors | Incaspiza laeta
Buff-bridled Inca Finch | Incaspiza bigotudo | Tico-tico-inca-de-bigode-ocráceo
De geelbaardincagors is een middelgrote incagors van het droge Marañóndal in het noorden van Peru. Hij is te herkennen aan een lichte, okergele baardstreep die de zwarte kin en keel omlijst. Zoals alle incagorzen is hij een endemische soort van Peru.
Geluid
De zang is een hoge, dunne, zoemende reeks die eindigt in een korte triller. De roep is een hoog tsiet.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met een kegelvormige, gele tot oranjegele snavel. Teugel, kin en keel zijn zwart en worden aan weerszijden begrensd door een brede, okergele baardstreep. Kop, nek en borst zijn grijs, de buik is witachtig. Rug en vleugeldekveren zijn roodbruin; de staart is donker met witte buitenste staartpennen. De seksen lijken op elkaar. Jonge vogels zijn doffer, met een minder duidelijke tekening.
Verwarringssoorten
De roodrugincagors Incaspiza personata is groter, heeft een uitgebreider zwart masker zonder lichte baardstreep en leeft hoger. De grijsvleugelincagors Incaspiza ortizi is groter en heeft grijze vleugels. De kleine incagors Incaspiza watkinsi is kleiner, met een gestreepte bruine rug, en leeft lager in het dal; de verspreidingsgebieden van beide sluiten op elkaar aan zonder te overlappen.
Leefgebied
Droog struikgewas met cactussen en bromelia's op rotsige hellingen en in ravijnen, ook langs akkerranden, ruwweg tussen 1500 en 2700 m. Zoekt op de grond en laag in de struiken naar zaden en insecten. Het nest is een kom laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in het bovenste en middelste Marañóndal (Cajamarca, Amazonas, La Libertad en Ancash). Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de droge delen van het Marañóndal, bijvoorbeeld langs de weg van Celendín naar Balsas of rond Chagual, in de ochtend op hellingen met cactussen. Let bij een zittende vogel op de lichte baardstreep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein, maar de soort is er plaatselijk algemeen; branden en begrazing tasten het struikgewas plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Incaspiza laeta | (Salvin, 1895)
Salvin beschreef de soort in 1895 als Haemophila laeta; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Incaspiza werd in 1898 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam combineert de Inca's met Grieks spiza, 'vink'. De soortnaam komt van Latijn laetus, 'vrolijk, blij'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cajabamba, Cajamarca, Peru.