Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Grijsvleugelincagors
Grijsvleugelincagors | Incaspiza ortizi
Grey-winged Inca Finch | Incaspiza aligrís | Tico-tico-inca-de-asa-cinza
De grijsvleugelincagors is een grote incagors van droge hellingen in het noorden van Peru. Hij lijkt op de andere incagorzen met zijn grijze kop, zwarte gezicht en gele snavel, maar mist het roodbruin op de vleugels. De soort is plaatselijk en leeft in een klein gebied rond het middelste Marañóndal.
Geluid
De zang is een hoge, dunne, wat zoemende reeks tonen. De roep is een dun tsiet. Over de geluiden is weinig gepubliceerd.
Opname: Manuel Roberto Roncal Rabanal — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met een kegelvormige, gele tot oranjegele snavel. Voorhoofd, teugel en kin zijn zwart. Kop, nek en borst zijn grijs, de buik is witachtig. De rug is bruin met een roodbruine tint; de vleugels zijn grijs, zonder roodbruine dekveren. De staart is donker met witte buitenste staartpennen. De seksen lijken op elkaar. Jonge vogels zijn doffer en bruiner.
Verwarringssoorten
De roodrugincagors Incaspiza personata heeft roodbruine vleugeldekveren en leeft hoger en verder naar het zuiden. De geelbaardincagors Incaspiza laeta is kleiner, met een okergele baardstreep en roodbruin op de vleugels. De kleine incagors Incaspiza watkinsi is veel kleiner, met een gestreepte rug, en leeft lager in het dal. De dikbekgors Piezorina cinerea is egaal lichtgrijs met een zware gele snavel en leeft in de kustwoestijn.
Leefgebied
Droog struikgewas met cactussen, bromelia's en verspreide bomen op steile, rotsige hellingen, ruwweg tussen 1800 en 2500 m. Zoekt op de grond en laag in de struiken naar zaden en insecten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in het noorden: in het middelste Marañóndal in Cajamarca en plaatselijk aan de westkant van de Andes in Cajamarca en het aangrenzende Piura (rond Huancabamba). Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het Marañóndal in Cajamarca, bijvoorbeeld rond Utco langs de weg van Celendín naar Balsas, op hellingen met cactussen en struiken. De vogels zitten vaak laag en rennen tussen de struiken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en de soort is plaatselijk; begrazing, branden en de uitbreiding van landbouw op de hellingen kunnen het droge struikgewas aantasten.
Wetenschappelijke naam
Incaspiza ortizi | Zimmer, 1952
Zimmer beschreef de soort in 1952 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Incaspiza werd in 1898 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam combineert de Inca's met Grieks spiza, 'vink'. De soortnaam eert de Peruaanse ornitholoog Javier Ortiz de la Puente (actief rond 1951). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit La Esperanza, Cajamarca, Peru.