Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Roodrugincagors
Roodrugincagors | Incaspiza personata
Rufous-backed Inca Finch | Incaspiza dorsirrufo | Tico-tico-inca-de-dorso-ruivo
De roodrugincagors is de incagors van de hoogste hellingen: een grijze, op de grond levende vink met een zwart gezichtsmasker, een oranjegele snavel en een roodbruine rug. Hij komt alleen in Peru voor, in het bovenste deel van het Marañóndal en op de westflank van de Andes in Ancash. De wetenschappelijke naam personata betekent 'gemaskerd'.
Geluid
De zang is een hoge, dunne reeks zoemende tonen die overgaat in een korte triller. De roep is een dun, hoog tsiet.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een kegelvormige, oranjegele snavel. Voorhoofd, teugel, kin en keel zijn zwart en vormen een duidelijk masker. Kop, nek en borst zijn grijs, de buik is witachtig. Rug, schouders en vleugeldekveren zijn roodbruin; de staart is donker met witte buitenste staartpennen, die in de vlucht opvallen. De seksen lijken op elkaar. Jonge vogels zijn doffer, met een kleiner masker en een minder felle snavel.
Verwarringssoorten
De grote incagors Incaspiza pulchra leeft vooral verder naar het zuiden op de westflank van de Andes en heeft minder zwart rond de snavel. De grijsvleugelincagors Incaspiza ortizi mist het roodbruin op de vleugels. De geelbaardincagors Incaspiza laeta is kleiner en heeft een lichte, okergele baardstreep langs de zwarte keel. De kleine incagors Incaspiza watkinsi is veel kleiner, met een gestreepte bruine rug, en leeft veel lager in het dal.
Leefgebied
Droge, rotsige hellingen met struiken, cactussen en bromelia's, ook aan de randen van akkers en terrassen, ruwweg tussen 2400 en 3700 m. Zoekt op de grond en in lage struiken naar zaden en insecten en rent vaak tussen de stenen. Het nest is een kom laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in het bovenste deel van het Marañóndal (La Libertad, Ancash en Huánuco) en op de westflank van de Andes in Ancash. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bergwegen in Ancash, bijvoorbeeld rond Huaylas en aan de westkant van de Cordillera Negra, en in het bovenste Marañóndal, vroeg in de ochtend op rotsige hellingen met struiken. Let op de witte staartzijden als een vogel wegvliegt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein, maar het droge struikgewas op de hellingen staat weinig onder druk; begrazing en branden kunnen plaatselijk een rol spelen.
Wetenschappelijke naam
Incaspiza personata | (Salvin, 1895)
Salvin beschreef de soort in 1895 als Haemophila personata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Incaspiza werd in 1898 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam combineert de Inca's met Grieks spiza, 'vink'. De soortnaam komt van Latijn personatus, 'gemaskerd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cajamarca, Peru.